Boekrecensie | Het glazen hotel

De Club van Echte Lezers van uitgeverij Atlas Contact deed een oproep voor recensies in ruil voor een exemplaar van de nieuwe roman van Emily St. John Mandel. Ik gaf met een onvervalst enthousiasme gehoor aan die oproep, want wat heb ik jaren geleden genoten van haar vorige roman Station Eleven. Een boek dat roept om een herlezing, maar het vooralsnog niet wint van alle ongelezen boeken in mijn kast.

Het glazen hotel speelt in een universum, parallel aan dat van Station Eleven, waarin de Georgische griep niet in een allesverwoestende pandemie veranderde. Toch fijn in deze bizarre tijden. Wel staat er een andere ramp centraal in dit boek, namelijk een groot financieel schandaal, waardoor de levens van alle betrokkenen nooit meer hetzelfde zijn.

Het boek zit vol echte karakters, met zowel goede als slechte kanten. Ze hebben rauwe randjes. Het is continu de vraag of de karakters slechte mensen zijn die slechte daden doen of goede mensen zijn die langzaam afgegleden zijn naar een situatie waar ze niet meer uit kunnen ontsnappen.

Mandel springt door de tijd van het ene perspectief naar het andere. De manier waarop ze allerlei mensen en verhaallijnen introduceert en in elkaar verweeft is briljant. Beetje bij beetje kom je meer details te weten en ontrafel je de connecties. Als je even niet oplet, kun je zomaar iets missen en bleek dat ene willekeurig ogende karakter toch een grotere rol te spelen. Ik vind het fijn als de puzzelstukjes langzaam in elkaar vallen, omdat het verhaal me dan blijft intrigeren. Ik kan me wel voorstellen dat het voor sommigen lastig is om in het verhaal te komen en het niet zo gemakkelijk wegleest.

De schrijfster schakelt moeiteloos tussen de werkelijkheid en andere tijdlijnen. Het gevoel van schuld drijft het verlangen om in een wereld te leven waarin sommige gebeurtenissen niet plaats hebben gevonden. De één neemt dit letterlijk en verdwijnt in een nieuw leven, de ander verbeeldt zich een contraleven. Deze vlucht lijkt voor sommige karakters in het boek te werken, maar het wordt duidelijk dat de geesten uit het verleden uiteindelijk toch weer opduiken.

Het detail dat Emily St. John Mandel in haar verhalen aanbrengt is indrukwekkend. Ik zou graag wat tijd doorbrengen op een aantal plekken die ze beschrijft, zoals het glazen hotel of het vergeten en uitgestorven strand in California. Daarnaast heeft ze zich goed ingelezen in de wereld van ponzifraude en vond ik het, zonder echte interesse in de financiële wereld, interessant om daar over te lezen.

Ik kon het boek niet wegleggen, maar wilde aan de andere kant ook niet dat het afgelopen zou zijn. Het wordt tijd om Station Eleven te herlezen én ook de andere boeken van Emily St. John Mandel aan te schaffen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s