Maandoverzicht Augustus 2018

De maand is weer voorbij. Tijd voor een moment van bezinning en een korte terugblik: welke boeken heb ik toegevoegd aan mijn jaarlijkse reading challenge, welke films heb ik eindelijk gezien en welke muziek heb ik ontdekt. 

Augustus stond in het teken van een bijna drie weken lange vakantie door Zuid-Afrika, Mozambique en Swaziland. Hoewel ik het grootste deel van de reis druk bezig was met wildspotten, heb ik toch nog een aantal boeken gelezen. Daarnaast levert twee keer tien uur in het vliegtuig een mooie bijdrage aan mijn filmscore voor deze maand. Qua muziek hebben we ons vooral vermaakt met foute hitjes, de soundtrack van The Lion King en welbekende favorieten. Weinig nieuwe muziek dus deze maand (maar wel één heel mooi album!).

Boeken

Matt Haig – Het eeuwige leven
Matt Haig is briljant op Twitter. Heel open over mentale gezondheid en hoe de maatschappij daarmee omgaat en ontzettend grappig. Ik volgde hem al een tijdje, maar had nog nooit een boek van hem gelezen. Tom is een geschiedenisleraar die zijn leerlingen heel levendig over het verleden vertelt. Als ze toch eens wisten dat hij al die gebeurtenissen zelf meegemaakt heeft. Tom heeft namelijk een aandoening waardoor hij veel langzamer oud wordt dan anderen; hij heeft een soort eeuwig leven. Wat een meeslepend mooi verhaal, vol prachtige quotes. Een aanrader!
Waardering: 4/5

Celeste Ng – Everything I Never Told You
In juni las ik ‘Kleine brandjes overal‘, de tweede roman van Celeste Ng. Ik was zo onder de indruk dat ik niet kon wachten haar debuut ‘Everything I Never Told You’ ook te lezen. Nu heb ik spijt. Spijt, omdat ik nu door haar boeken heen ben en moet wachten. Want ook dit boek was weer erg goed. De manier waarop ze de problemen van een gezin in kaart brengt en je vervolgens beetje bij beetje laat ontrafelen waar dit vandaan komt is ongeëvenaard.
Waardering: 4/5

Marek Šindelka – Anna in kaart gebracht
Over dit boek ben ik helaas minder enthousiast. Het is gevuld met mooie zinnen en metaforen, maar wat mij betreft had dat iets minder mogen zijn. Het leidde mij af van het plot en het lukte me niet om door de taal heen te prikken en de puzzelstukjes van het verhaal van Anna in elkaar te krijgen. Wie weet waag ik er ooit nog een tweede leesbeurt aan om te kijken of het kwartje dan wel valt.
Waardering: 3/5

Maartje Wortel – Er moet iets gebeuren
Verhalenbundels vind ik een tikkeltje ingewikkeld. Meestal zijn er een aantal die ik briljant vind en een aantal die ik niet zo bijzonder vind. In deze bundel sprongen  ‘Er moet iets gebeuren’, ‘Het is al gebeurd’ en ‘Hoe het was’ er voor mij uit. Vooral de tweede, een hartverscheurend en prachtig kort verhaal over de verwerking van een ingrijpende gebeurtenis.
Waardering: 3,5/5

Films in de bioscoop

12 Monkeys (Kino Rotterdam)
Deze klassieker zag ik al eens thuis op de bank en stond op het lijstje om nog eens te bekijken. Kino Rotterdam vierde de release van ‘The Man Who Killed Don Quixote’ met een bloemlezing uit het oeuvre van Terry Gilliam, a.k.a. Captain Chaos. 12 Monkeys is zo’n film die een tweede keer net zo interessant is als de eerste keer, omdat je dan ineens de voortekenen van de plottwists ziet. Het blijft een fascinerende film, met een briljant debuut van Brad Pitt.
Waardering: 4,5/5

https://giphy.com/embed/RPieOoFx4HGSY
via GIPHY

BlacKkKlansman (Cinerama Rotterdam)
Van een klassieker naar een hyperrecente film: BlacKkKlansman draait sinds afgelopen woensdag in de bioscoop. In deze Spike Lee sluit een donkere agent (John David Washington, de zoon van inderdaad) zich aan bij de politie en start samen met een blanke agent (Adam Driver) een undercoveractie bij de Ku Klux Klan. Ik heb gelachen en een traan weggepinkt. Een film die met vlijmscherpe humor de hedendaagse problematiek aan de kaak stelt. Gaat dat zien!
Waardering: 4,5/5

https://giphy.com/embed/feprkqaymPU3pIEw61
via GIPHY

Films buiten de bioscoop

The Swedish Theory of Love (Cinetree)
Een documentaire over de gevolgen van een politiek besluit in de jaren ’70 om het mogelijk te maken voor iedereen om volledig onafhankelijk van anderen te leven. Rommelig en een beetje te prekerig, maar het zet je wel aan het denken.
Waardering: 3/5

Les Petits Mouchoirs (Cinetree)
Een Franse film over een groep dertigers die ondanks een ingrijpende gebeurtenis gewoon op vakantie besluit te gaan. Je krijgt een prachtig inkijkje in hun ogenschijnlijk perfecte levens en de onderlinge strubbelingen. Met bekende namen als Marion Cotillard en François Cluzet (Intouchables).
Waardering: 4/5

Wind River (KLM Entertainment)
In the middle of nowhere wordt in een reservaat een meisje gevonden. Blote voeten, doodgevroren in de sneeuw. De jonge FBI-agente (Elizabeth Olsen) werkt samen met een lokale jager (Jeremy Renner) om de zaak op te lossen. Een trage, indrukwekkende film.
Waardering: 4,5/5

Coco (KLM Entertainment)
Een prachtig, kleurrijk inkijkje in de rijke Mexicaanse cultuur met als centraal thema de Dia de Muertos. Coco was dit jaar de winnaar van de Oscar voor beste animatiefilm.
Waardering: 4,5/5

Una Mujer Fantastica (KLM Entertainment)
Marina verliest haar partner aan een hartaanval en wordt in de nasleep van deze gebeurtenis buitengesloten en respectloos behandeld door zijn familie en ex-vrouw.
Waardering: 4/5

The BFG (KLM Entertainment)
De live-action versie van het klassieke verhaal van Roald Dahl, geregisseerd door Steven Spielberg en met Mark Rylance als de vriendelijke reus. Sluit bijzonder goed aan bij het beeld dat ik als kind gecreëerd heb van dit verhaal. Vermakelijk jeugdsentiment.
Waardering: 3/5

Aus dem Nichts (KLM Entertainment)
Katja’s leven stort in als haar man en kind omkomen bij een bomaanslag en ze gaat op zoek naar gerechtigheid. Met een hartverscheurend goed acterende Diane Kruger. Houd tissues bij de hand als je deze gaat kijken.
Waardering: 4,5/5

Tully (KLM Entertainment)
In Tully volgen we een ten einde raad zijnde Charlize Theron, die de slapeloze nachten na de geboorte van haar derde kind niet meer trekt. Ongetwijfeld een feest der herkenning voor ouders en vrij effectieve birth control voor mij.
Waardering: 3,5/5

The Secret World of Arriety (NPO3)
Een perfecte film voor thuis op de bank na een lange vlucht. Zondagmiddag zond NPO3 in het kader van Zappbios deze kinderfilm van Studio Ghibli uit. Dit paste perfect in het rijtje met andere Ghibli-films die ik deze zomer in Kino heb gezien. Het voelde wel een beetje vreemd om deze Japanse animatie in het Nederlands te kijken.
Waardering: 4/5

Tangerine (Netflix)
Van Sean Baker, de regisseur van ‘The Florida Project’. Een rauwe film over de minder zonnige kant van Los Angeles, vanuit het perspectief van een transgender prostituee die net uit de gevangenis komt en hoort dat haar vriend (en pooier) vreemd is gegaan. Volledig gefilmd met iPhones en daarom extra indrukwekkend.
Waardering: 4/5

Muziek

Big Red Machine – Forest Green
Op de valreep verscheen op 31 augustus nog een prachtig album. Big Red Machine is een samenwerking van Aaron Dessner (The National) en Justin Vernon (Bon Iver). Het album staat vol pareltjes en dit is er één van.

1001 Movies Project #1

39699486
Bron: Goodreads

Een van de pareltjes in mijn boekenkast is de 2017 editie van ‘1001 Movies You Must See Before You Die’. Steven Jay Schneider maakte een lijst met 1001 films die je volgens hem minimaal een keer in je leven gezien moet hebben. Ieder jaar verschijnt er een geupdatete versie met de beste films die dat jaar uitgekomen zijn. Mijn editie stamt uit oktober 2017 en de meest recente film die er in staat is Moonlight. 


Vandaag kwam mijn lijstjestic weer opborrelen en ben ik gaan uitzoeken hoeveel van deze films ik nu eigenlijk gezien heb. Ik kan je vertellen; dat zijn er schrikbarend weinig. Van de 1001 films die er in staan, heb ik er slechts 83 gezien.

Daarom vind ik het hoog tijd om te beginnen met een nieuw project om dit aantal te verhogen: het ‘1001 Movies Project’. Mijn doel is niet per se om alle films te kijken, maar ik weet dat er in dit boek veel klassiekers staan die ik nodig moet zien.


Enkele zelfopgelegde regels
1. Ik gebruik een lijst waarin ook de films staan die inmiddels uit de boeken verwijderd zijn. Dat brengt het totaal op 1199.
2. Ik moet de film helemaal bekeken hebben. Half gekeken films tellen niet mee. 
3. Films die ik ‘toen ik klein was een keer heb gezien, maar me niet goed herinner’ moet ik herkijken voordat ik ze afstreep. 
4. Vanaf vandaag (27 augustus) houd ik de data waarop ik de films gezien heb bij. 
5. Eens in de zoveel tijd geef ik een update van mijn vorderingen. 

Stand van zaken 27 augustus 2018
Aantal films bekeken: 129 van 1199 (10%)
Bekijk de volledige lijst.

Aantal films per decennium:
1900 – 1909: 0 van 2 (0%)
1910 – 1919: 0 van 4 (0%)
1920 – 1929: 0 van 44 (0%)
1930 – 1939: 1 van 90 (1%)
1940 – 1949: 3 van 91 (3%)
1950 – 1959: 0 van 135 (0%)
1960 – 1969: 6 van 157 (3%)
1970 – 1979: 9 van 160 (5%)
1980 – 1989: 6 van 164 (3%)
1990 – 1999: 25 van 154 (16%)
2000 – 2009: 37 van 121 (30%)
2010 – 2017: 42 van 77 (54%)

Meest recent bekeken film:
Tangerine – 27 augustus 2018

Boekrecensie | Kleine brandjes overal

Bron: Goodreads

“Het was alsof de wereld verging. De aarde was helemaal verschroeid en zwart, en er was geen groen meer te bekennen. Maar na de brand is de grond vruchtbaarder en kunnen er allemaal nieuwe dingen groeien. Mensen zijn ook zo. Ze beginnen opnieuw. Ze vinden wel een manier.”


Waar gaat het over?
Shaker Heights is een perfecte plaats, een soort utopie. Er zijn regels voor welke kleur een huis mag zijn. De scholen zijn zo geplaatst dat geen enkele leerling een grote weg over hoeft te steken. De vuilcontainers worden niet aan de weg gezet, maar blijven uit het zicht achter het huis staan en worden daar opgehaald. En zodra het gras hoger dan vijftien centimeter staat, krijg je een brief van de gemeente dat je het moet maaien.

Hoofdpersonen van ‘Kleine brandjes overal’ zijn Elena Richardson, opgegroeid en later weer teruggekeerd naar Shaker Heights, haar nieuwe huurster Mia Warren en hun kinderen. Elena en Mia zijn tegenpolen: de één is rijk, heeft een klassiek gezin, voelt zich beter als ze goed kan doen voor de mensen om zich heen en houdt van regels en structuur; de ander heeft weinig bezittingen, is een alleenstaande moeder, leeft nooit lang op één plek en probeert rond te komen van haar kunst. En dan gebeuren er een aantal dingen waardoor deze twee vrouwen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan.

Wat vond ik ervan?
Wat dit boek voor mij zo goed maakt, is de manier waarop Celeste Ng stukje bij beetje haar karakters ontrafelt en ze realistisch en herkenbaar maakt. Niemand is perfect, ze maken allemaal weleens foute beslissingen. Ng laat je echter inzien waarom ze deze beslissingen maken, waardoor je begrip voor ze krijgt. De manier waarop ze heden en verleden van de hoofdpersonen uitdiept, zorgt ervoor dat je met elke bladzijde iets meer te weten over ze te weten komt. En dat zorgt er samen met de duidelijk voelbare onderhuidse spanning voor dat je door wilt blijven lezen.

Het boek staat vol met prachtige quotes. Ik heb meerdere memo’s in het boek geplakt; als ik had gewild had ik er op bijna iedere pagina wel één kunnen plakken. Hieronder een paar van mijn favorieten.

Eén over het moederschap, ongeacht of het met of zonder bloedband is; één van de centrale thema’s uit het boek:

“Voor een ouder was een kind niet zomaar een persoon: je kind was een plék, een soort Narnia, een enorme, eeuwige plek waar het heden waarin je leeft en het verleden dat je je herinnerde en de toekomst waarnaar je verlangde allemaal tegelijk bestonden. Je zag het telkens wanneer je naar haar keek: in haar gezicht waren de lagen te zien van de baby die ze geweest was, het kind dat ze nu was en de volwassene die ze zou worden, en die zag je allemaal tegelijk, als een 3D-beeld. Je hoofd tolde ervan. Het was een plek waar je kon schuilen, als je wist hoe je er binnen moest komen. En elke keer dat je er vertrok, elke keer dat je kind uit je blikveld verdween, was je bang dat je nooit meer naar die plek kon terugkeren.”

En één quote uit het verleden van Elena, waar haar behoefte aan controle en overzichtelijkheid duidelijk naar voren komt:

“Haar hele leven had ze geleerd dat hartstocht even gevaarlijk was als vuur. Het liep zo snel uit de hand. Het klom over muren en sprong over greppels. Vonkjes sprongen weg als vlooien en zo verspreidde het vuur zich razendsnel; een briesje kon de sintels kilometers ver meenemen. Het was maar het beste om de eerste vonk onder controle te houden en hem heel voorzichtig door te geven aan de volgende generatie, als een Olympische fakkel. Of misschien om het voorzichtig te voeden, als een eeuwige vlam: iets wat je herinnerde aan het licht en het goede dat nooit brand zou stichten. Zorgvuldig onder controle gehouden. Onder de duim. Blij in gevangenschap. Een vuurzee moest te allen tijde worden vermeden, vond ze.”

Het eindoordeel
Het is belangrijk dat je dit boek in gaat met de juiste verwachtingen en niet al te veel voorkennis. Verwacht geen snel en flitsend drama, maar een verhaal dat zich langzaam maar zeker uitvouwt, met levendige en herkenbare karakters. En lees je niet teveel in en vermijd spoilers, want Celeste Ng heeft de nodige verrassingen voor je in petto.

De stilte verbroken

Het kriebelt. Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd. ‘Lianne, je hebt een blog, waarom doe je er niets mee?’ Ik mis die creatieve uitlaapklep. Die manier om bij te houden wat me intrigeert, wat ik tof vind en wat ik ontdekt heb. En ik mis het schrijven. 

Daarom blaas ik mijn blog weer voorzichtig leven in. Voorzichtig, want ik wil mezelf niet te veel druk opleggen. Mijn valkuil is namelijk om teveel te willen, teveel te doen en daardoor veel dingen half te doen. Ik heb een fulltime baan, ik probeer twee keer per week hard te lopen, ben onderdeel van een volleybalteam, ga het liefst elke week naar de bioscoop en probeer ook nog veel te lezen en naar concerten te gaan. 
Maar, het kriebelt dus. Als ik een gaaf boek heb gelezen, wil ik graag een recensie schrijven; als ik nieuwe muziek ontdek, wil ik er niet vluchtig naar luisteren maar er aandacht aan besteden; als ik een intrigerende film zie, wil ik het delen met anderen. En misschien wil ik af en toe ook wel wat verhalen met een persoonlijk tintje vertellen. Hoe begin je in vredesnaam met hardlopen als je nul conditie hebt? Waarom is Rotterdam zo’n leuke stad? Wat zijn mijn reisplannen?
Ik durf niet te beloven dat de stilte nu definitief verbroken is en dat ik met vaste regelmaat iets ga schrijven. We gaan zien wat dit oplevert. Met dank aan Tessa Heitmeijer die met haar herstart mijn ogen heeft geopend: het is jouw blog, dus jij bepaalt de regels. Lees op haar blog meer over haar herstart en haar nieuwe richtlijnen
Dus ja, ik heb een blog en ik ga er stap voor stap weer iets mee doen. To be continued!

Boekrecensie | Akata Witch

Bron: Goodreads


“We embrace those things that make us unique or odd. For only in these things can we locate and then develop our most individual abilities”

Waar gaat het over?
Sunny is een twaalfjarig meisje dat moeite heeft om haar identiteit te vinden. Ze is geboren in New York en woont nu weer in Nigeria. Ze wordt gepest door haar klasgenoten omdat ze Amerikaans is en omdat ze er anders uitziet dan de rest. Sunny is namelijk albino en kan, in tegenstelling tot wat haar naam doet vermoeden, niet goed tegen de zon. Als ze vrienden wordt met Orlu en Chichi, komt ze in aanraking met een magische wereld, die van de Leopard People.

Wat vond ik ervan?
Nog niet zo lang geleden ben ik voor het eerst begonnen met het lezen van de Harry Potter serie. Het zit dus nog vers in mijn geheugen hoe het is om kennis te maken met een nieuwe magische wereld en dat fijne gevoel kwam met dit boek weer bovendrijven. Het was heerlijk om kennis te maken met de Leopard People en te leren over termen als chittim, juju en spirit faces. Daarnaast was dit boek voor mij ook een kennismaking met een nieuwe cultuur, namelijk de Nigeriaanse, en dat smaakt zeker naar meer!

De vergelijking met Harry Potter is natuurlijk snel gemaakt. Een kind dat niet weet dat hij/zij magische krachten heeft, dat dingen moet leren die anderen al vanaf de wieg hebben meegekregen van hun ouders en dat de aangewezen persoon is om een groot probleem op te lossen. Het voelde echter geen seconde alsof Nnedi Okorafor leentjebuur heeft gespeeld bij deze serie. De magische wereld voelt anders; de scholars zijn een stuk minder subtiel dan de professors op Hogwards, de situaties voelen dreigender dan in het eerste deel van Harry Potter en de Nigeriaanse cultuur zorgt voor een extra uniek element.

Naast Sunny zijn Orlu, Chichi en Sasha belangrijke karakters. Ondanks hun verschillende karakters en achtergronden worden ze gedwongen om samen te werken. Een mooie boodschap: in je eentje red je het niet, dus werk samen en leer hoe je elkaar aan kunt vullen. Een koppig persoon leert een braaf persoon om wat meer te durven, terwijl andersom de koppige persoon weer leert hoe je soms rekening met houden met anderen. Ze helpen elkaar om hun unieke eigenschappen te vinden en te versterken.

Ik ben niet louter positief over dit boek. Er wordt spanning opgebouwd naar een ontknoping die uiteindelijk een beetje rommelig en gehaast verloopt, een lichte anticlimax. Ik hoop dat het volgende deel in de serie, dat dit jaar uit zal komen, wat beter gebalanceerd is.

Het eindoordeel
Dit was een interessante kennismaking met 1) de Nigeriaanse cultuur en 2) een hele nieuwe magische wereld. Ik wil nog zoveel meer over beiden leren en ben dus erg benieuwd naar het volgende deel. Als je op zoek bent naar een fijne, snellezende fantasy young adult serie dan is Akata Witch zeker een aanrader.

Waardering: 4/5

Bioscooptips | Augustus 2017

Sinds december streef ik ernaar om elke maand een lijstje te maken met interessante films die op het grote doek zullen verschijnen. Het wil vooralsnog niet echt lekker zomerweer worden; des te meer reden voor een bioscoopbezoek. En mocht het zonnetje toch nog gaan schijnen, dan is er altijd nog de Rotterdamse Pleinbioscoop

The Big Sick (3 augustus)
Een romantische komedie, gebaseerd op het liefdesverhaal van komiek Kumail Najiani (die ook de hoofdrol in de film speelt). Kumail en Emily moeten omgaan met zijn traditionele Pakistaanse ouders en haar Amerikaanse ouders die niet op hun mondje zijn gevallen.

The Edge of Seventeen (3 augustus)
Nadine (Hailee Steinfeld) is een zeventienjarige scholiere die een beetje een outcast is. Wanneer hartsvriendin Krista een relatie krijgt met Nadine’s broer, is Nadine ten einde raad. De omschrijving ‘bijzondere mix van soms hilarische high school comedy en subtiel coming of age-drama’ doet vermoeden dat dit een unieke film is. The Edge of Seventeen is vanaf 3 augustus twee weken lang te zien in Kino Rotterdam.

Atomic Blonde (10 augustus)
Over de top actie, een goede jaren ’80 soundtrack met hits als Sweet Dreams, met de regisseur van stijlvolle maar lompe actiefilms als John Wick. Oh ja, en een badass hoofdrolspeelster in de vorm van Charlize Theron. Genoeg reden om naar deze film te gaan, toch?

Aquarius (17 augustus)
De Braziliaanse Clara is weduwe en gepensioneerd muziekcriticus. Ze is de laatste bewoner van Aquarius, een appartementengebouw uit de jaren ’40. Ze is van plan in dat appartement te blijven wonen tot haar dood, maar daar denkt een bedrijf dat alle woningen in de buurt opkoopt anders over. Op basis van de plot verwacht ik een I, Daniel Blake-achtige film en dat schept hoge verwachtingen.

The Dark Tower (24 augustus)
Verfilming van de welbekende fantasy boekenreeks van Stephen King, met Idris Elba in de hoofdrol en Matthew McConaughey als bad guy. Ik hoop zo dat dit een geslaagd project wordt!

Kedi (24 augustus)
Iedere kattenliefhebber moet eind augustus naar de bioscoop voor Kedi, een documentaire over de zwerfkatten van Istanbul. We volgen zeven katten met ieder hun eigen persoonlijkheid. Zo is er Sari, een rode poes die wordt aangeduid als the hustler. En Duman, een grijs-witte kater die een echte gentleman is. 

Logan Lucky (24 augustus)
Steven Soderbergh is na een aantal jaren eindelijk terug met een nieuwe film, die qua stijl volledig in de lijn van de Ocean’s trilogie past. Broers Jimmy (Channing Tatum) en Clyde (Adam Driver) zitten in de problemen en willen een overval plegen tijdens een NASCAR-race. Ondertussen betrekken ze een aantal markante figuren bij hun plan, waarvan Daniel Craig’s Joe Bang me het meest nieuwsgierig maakt.

The Nile Hilton Incident (24 augustus)
Rechercheur Noredin onderzoekt de moord op een clubzangeres in het Nile Hilton Hotel in Caïro. In eerste instantie lijkt het een crime passionel, maar al snel leidt het spoort naar de elite van het land. Noredin is er op gebrand om, met gevaar voor eigen leven, de zaak op te lossen.

Leesmarathon | Blossom Books Read-a-thon 3

Een lang vrij weekend, volop zon en een enorme stapel ongelezen boeken. Genoeg reden om weer eens mee te doen aan een leesmarathon. Van 25 tot en met 28 mei doe ik mee aan de Blossom Books Read-a-thon.

Organisatie
De organisatie is in handen van Blossom Books, een Nederlandse uitgeverij van Young Adult boeken en ook bekend van superleuke book goodies.

Duur
Donderdag 25 mei, 20:00 – Zondag 28 mei, 20:00

Uitdagingen
De uitdaging van deze leesmarathon bepaal je zelf. Geen druk, geen verplichtingen, enkel een motivatie om vaker een boek erbij te pakken dan je normaal doet. Ik vond het dit keer moeilijk om keuzes te maken, dus ik heb maar liefst 5 (!) boeken op mijn TBR staan. Ik ben benieuwd hoe ver ik kom!

Mijn boeken





























1. Takashi Hiraide – The Guest Cat
De voorkant van dit boek trok mijn aandacht in Waterstones in Amsterdam. Ik heb een voorliefde voor katten en voor Aziatische literatuur, dus deze combinatie kan bijna niet misgaan. Het gaat over een stel dat in Tokyo woont. Ze zitten wat vastgeroest in hun relatie en hebben elkaar weinig meer te vertellen. Tot er op een dag een kat hun keuken en daarmee hun leven binnenwandelt.

2. Max Porter – Grief is the Thing with Feathers
Dit boek kocht ik na het zien van een YouTube-video van Jen Campbell, de schrijfster van de ‘Weird Things Customers Say in Bookshops’-serie. Haar video gaat over poëzie en hoe je het beste kunt beginnen met lezen van dit genre. Ik wil graag mijn horizon verbreden en meer verschillende soorten boeken lezen. Een van Jen’s tips, de Britse Kate Tempest, vond ik geweldig, dus ik kijk uit naar de andere boeken die ze noemt.

3. Ransom Riggs – Hollow City
Vorig jaar las ik tijdens een leesmarathon ‘Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children’, een young adult boek met een verzameling aan bijzondere kinderen, gebaseerd op  intrigerende foto’s. Na het zien van de film, die onverwachts alle drie de delen combineerde, had ik even niet zo’n zin meer om verder te gaan met deze serie. Omdat ik nog steeds gefascineerd ben door de foto’s en dit een perfect leesmarathonboek is, heb ik toch besloten om hem weer op te pakken.

4. Tim Hofman – Gedichten van de broer van Roos
Tim Hofman is presentator, blogger, journalist en columnist. Dit jaar bleek dat hij sinds zijn vijftiende al gedichten schrijft en verscheen zijn eerste dichtbundel: ‘Gedichten van de broer van Roos’. Bijna wekelijks deelt Tim zijn gedichten in het radioprogramma van Domien Verschuuren. Zijn gedichten variëren van woordgrappen en vernietigende commentaren tot prachtige beschrijvingen van zware thema’s als de dood. Ik ben erg benieuwd naar dit debuut.

5. Grady Hendrix – Horrorstör
Dit boek staat al een aantal jaren in mijn kast, maar ik durfde er vooralsnog niet in te beginnen. Horrorstör lijkt qua uiterlijk op een IKEA gids en dat is geen toeval. Het is een horrorverhaal dat zich afspeelt in Orsk, een meubelfiliaal dat duidelijk gebaseerd is op IKEA. Iedere ochtend treffen de medewerkers een puinhoop in de winkel aan, maar op de beveiligingsbeelden is niets te zien. Drie medewerkers bieden aan een nachtshift te werken om te achterhalen wat er iedere nacht in de winkel gebeurt…  Ik hoop het boek in een dag uit te lezen en blijf dan voorlopig even weg uit de IKEA denk ik.

En nu?
Kun je vanaf vanavond mijn voortgang bijhouden op Twitter en Instagram. Als je ook berichten van andere deelnemers wilt zien, zoek je op social media op #BBReadathon of kijk je op de Facebookpagina.

Boekrecensie | De droogte

Bron: Goodreads

“De boerderij had de dood al vaker gezien en de vleesvliegen waren niet kieskeurig. Zij zagen weinig verschil tussen een kadaver en een lijk.”

Waar gaat het over?
Het heeft tijden niet geregend in een klein Australisch dorpje. Zo lang zelfs, dat iedereen de wanhoop nabij is. Luke Hadler lijkt deze problemen niet meer te hebben kunnen overzien: hij heeft zelfmoord gepleegd na zijn vrouw en zoontje gedood te hebben. Aaron Falk is twintig jaar geleden verstoten uit het dorp en keert terug voor de begrafenis van zijn vroegere vriend. Hij raakt betrokken bij het onderzoek naar het overlijden van de drie gezinsleden.

Wat vond ik ervan?
‘De droogte’ leest als een trein. Ik zat snel in het verhaal en kon het boek moeizaam wegleggen. Het is vanaf de eerste bladzijde ontzettend beeldend geschreven, waardoor het me geen enkele moeite kostte om het dorpje en de personages voor me te zien. Het is dan ook totaal niet verrassend dat de filmrechten vrijwel meteen verkocht zijn. 
Het verleden en heden zijn op een knappe manier verweven in het boek. Je weet dat Aaron Falk twintig jaar geleden iets heeft meegemaakt en dat het dorp zich tegen hem gekeerd heeft. Wat er precies is gebeurd, blijft echter lang onbekend. Het lijkt erop dat het alles te maken heeft met de recente gebeurtenissen. Je leert de karakters van het heden snel kennen en door de vele flashbacks krijg je ook inzicht in de karakters van toen. Ondanks het kleine inwonertal van het dorpje, weet je op een gegeven moment niet meer wie er nu wel of niet verdacht is. Harper ontrafelt stukje bij beetje het heden en het verleden en het einde kwam voor mij als een verrassing.

Wat ik jammer vind, is dat ik door de zin ‘De droogte is een zeldzaam goede en geweldig sfeervolle thriller van de Australische Gillian Flynn’ op het verkeerde been ben gezet. Flynn’s boeken hebben zulke spannende ontknopingen dat ik de boeken soms ’s avonds weg moet leggen om ze bij daglicht uit te lezen. Dat was niet het geval bij dit boek, dus ik vond de vergelijking met Flynn een beetje misplaatst.

Het eindoordeel
Ondanks de vreemde vergelijking met Flynn, heb ik absoluut genoten van ‘De droogte’. Harper weet de lezer in haar debuutroman al verrassend goed het verhaal in te trekken. Als je houdt van sfeervolle, beeldende misdaadromans, dan kan ik je dit boek zeker aanraden. Verwacht echter geen bloedstollende thriller waarbij je continu op het puntje van je stoel balanceert. 

Waardering: 4/5

Songs van 2017: Februari

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Aan het eind van de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand komen onder andere Thomas Azier, Fink en Sväva aan bod.

Zoals iedere maand kan ik niet alle nieuwe muziek bespreken. Voor extra nieuwe muziek van onder andere London Grammar, MY BABY en Cold War Kids verwijs ik je naar mijn Spotify-lijst van deze maand: ‘Songs 2017: Februari

Thomas Azier – Winners
Thomas Azier is met zijn muziek langzaam maar zeker mijn hart aan het veroveren. Na het prachtige ‘Talk to Me‘, heeft hij ‘Winners’ uitgebracht. Een nummer dat klein begint met slechts piano en zang en steeds groter wordt met jagende strijkers. En natuurlijk de fijne, loepzuivere uithalen van Azier. Ik ben erg benieuwd naar het album dat in mei uitkomt.


J. Bernardt – The Other Man
De mannen van Balthazar zijn, op de drummer na, allen bezig met een soloproject. Zanger Maarten Devoldere timmert met zijn film noir-achtige Warhaus lekker aan de weg. Simon Casier, de bassist, heeft onder de naam Zimmerman een album uitgebracht dat qua geluid erg dicht in de buurt komt van The Strokes. Nu is daar muziek van J. Bernardt, oftewel Jinte Deprez. Het is swingend, met een fijn ritme en, altijd een pluspunt, blazers. Warhaus blijft voorlopig mijn favoriet van de drie soloprojecten, maar ik ben erg nieuwsgierig wat Deprez nog meer uit gaat brengen.


Clock Opera – Closer
Clock Opera ontdekte ik ooit door ‘Lesson No. 7‘, een nummer dat door de combinatie van een uniek stemgeluid en aanstekelijke riffs vrij snel in mijn hoofd bleef hangen. Live deed de band het ook niet onaardig. ‘Closer’ is een van de singles van het onlangs verschenen ‘Venn’ en het geluid van de band is direct herkenbaar. En dat vind ik knap voor een Britpop-bandje dat slechts twee albums uit heeft.


Elbow – Gentle Storm
De band Elbow gaat inmiddels alweer een flink aantal jaren mee. Hun nieuwe album, ‘Little Fictions’, kwam begin deze maand uit. ‘Gentle Storm’ is alweer de derde single van het album en is eigenlijk weinig vernieuwend. Het kabbelt een beetje voort: een spanningsboog ontbreekt. Desondanks luistert het wel weer fijn weg en blijft de stem van Guy Garvey aangenaam om naar te luisteren. Nog geen hoogvlieger, maar prima luistervoer.


Fink – Boneyard
Fin Greenall, alias Fink begon zijn carrière als hiphop- en techno-dj, maar besloot op een dag een gitaar op te pakken en het singer-songwriter-bestaan uit te proberen. Na het succes van nummers als ‘Looking Too Closely‘, zou je verwachten dat hij bij dit genre blijft. Maar nee, deze muzikale duizendpoot heeft besloten een bluesalbum uit te brengen. ‘Boneyard’ is de eerste single en maakt mij erg nieuwsgierig naar de rest van zijn werk. Knap hoe deze man zichzelf opnieuw uit blijft vinden.


Sampha – (No One Knows Me) Like the Piano
Een piano en subtiele beats. Dat is alles wat Sampha nodig heeft om zijn soulvolle stem te ondersteunen. ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ raakte me meteen de eerste keer dat ik het hoorde. Wat een breekbaar liedje is dit. En toen ik las dat de zanger zijn ouders al op jonge leeftijd is verloren en hij de piano gebruikt om herinneringen aan hen op te halen, was ik helemaal ontroerd. dan kun je me helemaal opvegen. Naast piano ballads kan Sampha ook goed uit de voeten met soulvolle elektronica, zoals ‘Blood on Me‘, en R&B. Zijn debuutalbum verscheen deze maand.


Alexandra Savior – Mirage
De naam Alexandra Savior zegt je misschien niet zoveel. Wat dacht je van ‘Miracle Aligner‘? Juist, het Last Shadow Puppets-nummer met hypnotiserende zang van Alex Turner. Dat nummer is geschreven door laatstgenoemde en, je raadt het al, Alexandra Savior. Het zou oorspronkelijk op haar debuutalbum komen, maar werd toch geschrapt. Toen besloot Alex Turner het samen met Miles Kane op te nemen. ‘Mirage’ komt wel op het album terecht en ademt een en al 60’s. Tijd om dieper te duiken in de muziek van deze 21-jarige dame.


Sväva – Moist
Een zware bas die niet zou misstaan in een nummer van Joy Division en een dromerige, heldere stem. Dat is in één zin ‘Moist’ van het Friese Sväva. De dreampop doet mij denken aan donkere dagen in prachtige Scandinavische landschappen; het Zweedse woord voor zweven is dan ook een perfect gekozen bandnaam. Dit is wederom een sterke Nederlandse band met een frontvrouw die een uniek stemgeluid bezit. Ik word hier erg blij van.

Oscarvoorspellingen 2017

Aankomende nacht is het zover: de Oscars worden uitgereikt. Net als vorig jaar deel ik mijn keuzes en voorspellingen voor de belangrijkste categorieën. Dit jaar heb ik slechts enkele films gemist: Hacksaw Ridge (beste film, beste mannelijke hoofdrol, beste regisseur), Loving, Florence Foster Jenkins en Elle (alledrie beste vrouwelijke hoofdrol). 

Beste film
Arrival 
Fences
Hacksaw Ridge
Hell or High Water
Hidden Figures
La La Land
Lion
Manchester by the Sea
Moonlight

Mijn keuze
Deze categorie staat dit jaar bol van de pareltjes. Ik heb ontzettend genoten van de acht films die ik heb gezien. Een steekt er echter met kop en schouders bovenuit en dat is Moonlight. Het is een baanbrekende film met een ontzettend mooi en subtiel verteld verhaal. La La Land is een mooie ode aan de klassieke musicalfilms en zit ook erg goed in elkaar, maar heeft een erg rechtlijnig liefdesverhaal als je het vergelijkt Moonlight.

Voorspelling
Ik hoop dat het nog een beetje spannend wordt in deze race, maar ik vermoed dat La La Land er met de Oscar vandoor gaat.

La La Land – Bron: IMDB

Beste regisseur
Denis Villeneuve – Arrival
Mel Gibson – Hacksaw Ridge
Damien Chazelle – La La Land
Kenneth Lonergan – Manchester by the Sea
Barry Jenkins – Moonlight

Mijn keuze
Ook dit is een lastige categorie. Wat mij betreft gaat het qua regie gelijk op tussen Chazelle en Jenkins. Jenkins omdat hij een prachtige en visuele film heeft gemaakt. De manier waarop de drie tijdsperiodes in elkaar overgaan en hoe de karakters naar mate ze ouder worden en door een andere acteur worden gespeeld nog steeds herkenbaar zijn, is erg bewonderenswaardig. Chazelle is er daarentegen in geslaagd om op een zeer elegante manier een oud en een wat suffig genre op te frissen. En ook La La Land is een visueel spektakel. Als ik moet kiezen, kies ik voor Jenkins.

Voorspelling
Ik denk dat La La Land de dubbele winst pakt in de film-regisseur categorieën. 


Moonlight – Bron IMDB
Beste acteur
Casey Affleck – Manchester by the Sea
Andrew Garfield – Hacksaw Ridge
Ryan Gosling – La La Land
Viggo Mortensen – Captain Fantastic
Denzel Washington – Fences

Mijn keuze
Twee acteurs springen er wat mij betreft uit in deze categorie: Denzel Washington en Casey Affleck. Voordat ik Manchester by the Sea zag, dacht ik: geef die Oscar alsjeblieft aan Denzel Washington. Wat een ontzettend doordringende rol speelt deze man in Fences. En toen zag ik gisteren Manchester by the Sea. Casey Affleck speelt een man die geleefd wordt door zijn verleden en voor altijd een trauma met zich meedraagt. De manier waarop Affleck dit verwerkt in zijn verbale en vooral non-verbale communicatie, is erg indrukwekkend. Ik kan niet kiezen, dus ik ga voor een gelijkspel.

Voorspelling
Op basis van de rest van het award season denk ik dat Casey Affleck deze categorie wint.

Casey Affleck en Lucas Hedges in Manchester by the Sea – Bron IMDB

Beste actrice
Isabelle Hupert – Elle
Ruth Negga – Loving
Natalie Portman – Jackie
Emma Stone – La La Land
Meryl Streep – Florence Foster Jenkins

Mijn keuze
In deze categorie heb ik helaas maar twee films gezien: Jackie en La La Land. Ik vermoed echter dat het wel tussen die twee films zal gaan. Eerlijk gezegd, vond ik beide rollen een stuk minder sterk dan bovengenoemde mannelijke hoofdrollen. Ik ben altijd erg gecharmeerd van Emma Stone en de natuurlijke manier waarop zij acteert. Of dat echter genoeg reden is om haar een Oscar te geven, daar twijfel ik over. Natalie Portman kan zich briljant inleven in een karakter en transformeert echt in Jackie Kennedy. Haar rol mist dan weer het natuurlijke spel dat Stone wel laat zien. Toch kies ik voor Portman, omdat haar rol net iets meer diepgang heeft.

Voorspelling
Emma Stone heeft alle, maar dan ook echt alle prijzen gewonnen. Ik denk dat ze na vannacht ook een Oscar aan dit lijstje toe kan voegen.

Natalie Portman in Jackie – Bron: IMDB

Beste acteur in een bijrol
Mahershala Ali – Moonlight
Jeff Bridges – Hell or High Water
Lucas Hedges – Manchester by the Sea
Dev Patel – Lion
Michael Shannon – Nocturnal Animals

Mijn keuze
Allereerst wil ik graag kwijt dat ik het ontzettend vreemd vind dat Michael Shannon en niet Aaron Taylor-Johnson genomineerd is. Jeff Bridges speelt in Hell or High Water zijn van de laatste jaren herkenbare bromsnor rol en doet dat met verve. Lucas Hedges speelt een van zijn eerste grote rollen en maakt me nieuwsgierig wat hij nog meer kan. Dev Patel speelt een mooie, maar niet bijzonder memorabele rol in Lion. Blijft over Mahershala Ali, die weinig minuten speeltijd heeft, maar een onuitwisbare indruk nalaat op hoofdpersoon Chiron. Zijn woorden uit het eerste deel blijven nagalmen in het tweede en derde deel van de film.

Voorspelling
Ook Ali heeft in de rest van het award season weinig concurrentie gehad en zal waarschijnlijk met het gouden beeld naar huis gaan.

Mahershala Ali in Moonlight – Bron: IMDB

Beste actrice in een bijrol
Viola Davis – Fences
Naomi Harris – Moonlight
Nicole Kidman – Lion
Octavia Spencer – Hidden Figures
Michelle Williams – Manchester by the Sea

Mijn keuze
Alle vrouwen in deze categorie spelen sterke en memorabele rollen. Wat mij betreft gaat de strijd tussen Viola Davis en Naomi Harris. Viola Davis speelt een vrouw die alles op zij zet om voor haar man en kinderen te zorgen, maar vervolgens in een lastig parket zit. De dialogen tussen haar karakter en dat van Denzel Washington maken enorme indruk. Naomi Harris speelt een kleinere rol, maar doet dit met verve. Ook zij speelt een belangrijke, maar in dit geval niet per se positieve, rol in het leven van Chiron. In mijn ogen verdient Davis het iets meer dan Harris.

Voorspelling
Viola Davis is torenhoog favoriet voor deze categorie.

Viola Davis in Fences – Bron: IMDB