Boekrecensie | Kleine brandjes overal

Bron: Goodreads

“Het was alsof de wereld verging. De aarde was helemaal verschroeid en zwart, en er was geen groen meer te bekennen. Maar na de brand is de grond vruchtbaarder en kunnen er allemaal nieuwe dingen groeien. Mensen zijn ook zo. Ze beginnen opnieuw. Ze vinden wel een manier.”


Waar gaat het over?
Shaker Heights is een perfecte plaats, een soort utopie. Er zijn regels voor welke kleur een huis mag zijn. De scholen zijn zo geplaatst dat geen enkele leerling een grote weg over hoeft te steken. De vuilcontainers worden niet aan de weg gezet, maar blijven uit het zicht achter het huis staan en worden daar opgehaald. En zodra het gras hoger dan vijftien centimeter staat, krijg je een brief van de gemeente dat je het moet maaien.

Hoofdpersonen van ‘Kleine brandjes overal’ zijn Elena Richardson, opgegroeid en later weer teruggekeerd naar Shaker Heights, haar nieuwe huurster Mia Warren en hun kinderen. Elena en Mia zijn tegenpolen: de één is rijk, heeft een klassiek gezin, voelt zich beter als ze goed kan doen voor de mensen om zich heen en houdt van regels en structuur; de ander heeft weinig bezittingen, is een alleenstaande moeder, leeft nooit lang op één plek en probeert rond te komen van haar kunst. En dan gebeuren er een aantal dingen waardoor deze twee vrouwen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan.

Wat vond ik ervan?
Wat dit boek voor mij zo goed maakt, is de manier waarop Celeste Ng stukje bij beetje haar karakters ontrafelt en ze realistisch en herkenbaar maakt. Niemand is perfect, ze maken allemaal weleens foute beslissingen. Ng laat je echter inzien waarom ze deze beslissingen maken, waardoor je begrip voor ze krijgt. De manier waarop ze heden en verleden van de hoofdpersonen uitdiept, zorgt ervoor dat je met elke bladzijde iets meer te weten over ze te weten komt. En dat zorgt er samen met de duidelijk voelbare onderhuidse spanning voor dat je door wilt blijven lezen.

Het boek staat vol met prachtige quotes. Ik heb meerdere memo’s in het boek geplakt; als ik had gewild had ik er op bijna iedere pagina wel één kunnen plakken. Hieronder een paar van mijn favorieten.

Eén over het moederschap, ongeacht of het met of zonder bloedband is; één van de centrale thema’s uit het boek:

“Voor een ouder was een kind niet zomaar een persoon: je kind was een plék, een soort Narnia, een enorme, eeuwige plek waar het heden waarin je leeft en het verleden dat je je herinnerde en de toekomst waarnaar je verlangde allemaal tegelijk bestonden. Je zag het telkens wanneer je naar haar keek: in haar gezicht waren de lagen te zien van de baby die ze geweest was, het kind dat ze nu was en de volwassene die ze zou worden, en die zag je allemaal tegelijk, als een 3D-beeld. Je hoofd tolde ervan. Het was een plek waar je kon schuilen, als je wist hoe je er binnen moest komen. En elke keer dat je er vertrok, elke keer dat je kind uit je blikveld verdween, was je bang dat je nooit meer naar die plek kon terugkeren.”

En één quote uit het verleden van Elena, waar haar behoefte aan controle en overzichtelijkheid duidelijk naar voren komt:

“Haar hele leven had ze geleerd dat hartstocht even gevaarlijk was als vuur. Het liep zo snel uit de hand. Het klom over muren en sprong over greppels. Vonkjes sprongen weg als vlooien en zo verspreidde het vuur zich razendsnel; een briesje kon de sintels kilometers ver meenemen. Het was maar het beste om de eerste vonk onder controle te houden en hem heel voorzichtig door te geven aan de volgende generatie, als een Olympische fakkel. Of misschien om het voorzichtig te voeden, als een eeuwige vlam: iets wat je herinnerde aan het licht en het goede dat nooit brand zou stichten. Zorgvuldig onder controle gehouden. Onder de duim. Blij in gevangenschap. Een vuurzee moest te allen tijde worden vermeden, vond ze.”

Het eindoordeel
Het is belangrijk dat je dit boek in gaat met de juiste verwachtingen en niet al te veel voorkennis. Verwacht geen snel en flitsend drama, maar een verhaal dat zich langzaam maar zeker uitvouwt, met levendige en herkenbare karakters. En lees je niet teveel in en vermijd spoilers, want Celeste Ng heeft de nodige verrassingen voor je in petto.

Boekrecensie | Akata Witch

Bron: Goodreads


“We embrace those things that make us unique or odd. For only in these things can we locate and then develop our most individual abilities”

Waar gaat het over?
Sunny is een twaalfjarig meisje dat moeite heeft om haar identiteit te vinden. Ze is geboren in New York en woont nu weer in Nigeria. Ze wordt gepest door haar klasgenoten omdat ze Amerikaans is en omdat ze er anders uitziet dan de rest. Sunny is namelijk albino en kan, in tegenstelling tot wat haar naam doet vermoeden, niet goed tegen de zon. Als ze vrienden wordt met Orlu en Chichi, komt ze in aanraking met een magische wereld, die van de Leopard People.

Wat vond ik ervan?
Nog niet zo lang geleden ben ik voor het eerst begonnen met het lezen van de Harry Potter serie. Het zit dus nog vers in mijn geheugen hoe het is om kennis te maken met een nieuwe magische wereld en dat fijne gevoel kwam met dit boek weer bovendrijven. Het was heerlijk om kennis te maken met de Leopard People en te leren over termen als chittim, juju en spirit faces. Daarnaast was dit boek voor mij ook een kennismaking met een nieuwe cultuur, namelijk de Nigeriaanse, en dat smaakt zeker naar meer!

De vergelijking met Harry Potter is natuurlijk snel gemaakt. Een kind dat niet weet dat hij/zij magische krachten heeft, dat dingen moet leren die anderen al vanaf de wieg hebben meegekregen van hun ouders en dat de aangewezen persoon is om een groot probleem op te lossen. Het voelde echter geen seconde alsof Nnedi Okorafor leentjebuur heeft gespeeld bij deze serie. De magische wereld voelt anders; de scholars zijn een stuk minder subtiel dan de professors op Hogwards, de situaties voelen dreigender dan in het eerste deel van Harry Potter en de Nigeriaanse cultuur zorgt voor een extra uniek element.

Naast Sunny zijn Orlu, Chichi en Sasha belangrijke karakters. Ondanks hun verschillende karakters en achtergronden worden ze gedwongen om samen te werken. Een mooie boodschap: in je eentje red je het niet, dus werk samen en leer hoe je elkaar aan kunt vullen. Een koppig persoon leert een braaf persoon om wat meer te durven, terwijl andersom de koppige persoon weer leert hoe je soms rekening met houden met anderen. Ze helpen elkaar om hun unieke eigenschappen te vinden en te versterken.

Ik ben niet louter positief over dit boek. Er wordt spanning opgebouwd naar een ontknoping die uiteindelijk een beetje rommelig en gehaast verloopt, een lichte anticlimax. Ik hoop dat het volgende deel in de serie, dat dit jaar uit zal komen, wat beter gebalanceerd is.

Het eindoordeel
Dit was een interessante kennismaking met 1) de Nigeriaanse cultuur en 2) een hele nieuwe magische wereld. Ik wil nog zoveel meer over beiden leren en ben dus erg benieuwd naar het volgende deel. Als je op zoek bent naar een fijne, snellezende fantasy young adult serie dan is Akata Witch zeker een aanrader.

Waardering: 4/5

Boekrecensie | De droogte

Bron: Goodreads

“De boerderij had de dood al vaker gezien en de vleesvliegen waren niet kieskeurig. Zij zagen weinig verschil tussen een kadaver en een lijk.”

Waar gaat het over?
Het heeft tijden niet geregend in een klein Australisch dorpje. Zo lang zelfs, dat iedereen de wanhoop nabij is. Luke Hadler lijkt deze problemen niet meer te hebben kunnen overzien: hij heeft zelfmoord gepleegd na zijn vrouw en zoontje gedood te hebben. Aaron Falk is twintig jaar geleden verstoten uit het dorp en keert terug voor de begrafenis van zijn vroegere vriend. Hij raakt betrokken bij het onderzoek naar het overlijden van de drie gezinsleden.

Wat vond ik ervan?
‘De droogte’ leest als een trein. Ik zat snel in het verhaal en kon het boek moeizaam wegleggen. Het is vanaf de eerste bladzijde ontzettend beeldend geschreven, waardoor het me geen enkele moeite kostte om het dorpje en de personages voor me te zien. Het is dan ook totaal niet verrassend dat de filmrechten vrijwel meteen verkocht zijn. 
Het verleden en heden zijn op een knappe manier verweven in het boek. Je weet dat Aaron Falk twintig jaar geleden iets heeft meegemaakt en dat het dorp zich tegen hem gekeerd heeft. Wat er precies is gebeurd, blijft echter lang onbekend. Het lijkt erop dat het alles te maken heeft met de recente gebeurtenissen. Je leert de karakters van het heden snel kennen en door de vele flashbacks krijg je ook inzicht in de karakters van toen. Ondanks het kleine inwonertal van het dorpje, weet je op een gegeven moment niet meer wie er nu wel of niet verdacht is. Harper ontrafelt stukje bij beetje het heden en het verleden en het einde kwam voor mij als een verrassing.

Wat ik jammer vind, is dat ik door de zin ‘De droogte is een zeldzaam goede en geweldig sfeervolle thriller van de Australische Gillian Flynn’ op het verkeerde been ben gezet. Flynn’s boeken hebben zulke spannende ontknopingen dat ik de boeken soms ’s avonds weg moet leggen om ze bij daglicht uit te lezen. Dat was niet het geval bij dit boek, dus ik vond de vergelijking met Flynn een beetje misplaatst.

Het eindoordeel
Ondanks de vreemde vergelijking met Flynn, heb ik absoluut genoten van ‘De droogte’. Harper weet de lezer in haar debuutroman al verrassend goed het verhaal in te trekken. Als je houdt van sfeervolle, beeldende misdaadromans, dan kan ik je dit boek zeker aanraden. Verwacht echter geen bloedstollende thriller waarbij je continu op het puntje van je stoel balanceert. 

Waardering: 4/5

Boekrecensie | Illuminae

Bron: Goodreads

“Perhaps bravery is simply the face humanity wraps around its collective madness.”


Waar gaat het over?
Het is het jaar 2575. Kady en Ezra leven op een kleine planeet die bijna helemaal uit ijs bestaat. Ondertussen zijn twee megacorporaties verwikkeld in een oorlog en besluit één van hen de planeet aan te vallen. Kady en Ezra moeten vluchten voor hun leven en komen allebei terecht op een ruimteschip. Maar hun problemen houden voorlopig nog niet op.

Wat vond ik ervan?
Dit boek is niet te vergelijken met andere boeken die ik gelezen heb. Een organisatie genaamd ‘The Illuminae Group’ heeft een dossier opgebouwd over de gebeurtenissen sinds de aanval op de planeet. Het verhaal wordt aan de lezer verteld door middel van dit dossier. Je leest chatberichten, e-mails, transcripten van beveiligingsbeelden en data van de AI (Artificial Intelligence, een soort supercomputer) aan boord van één van de ruimteschepen.

Een aantal voorbeelden van de pagina’s:

Ondanks dat het verhaal enkel uit documenten bestaat, leer je de karakters goed kennen. Daar zorgen met name de chatberichten en dagboekfragmenten voor. Er schemert precies genoeg achtergrondinformatie en geschiedenis van de personages in door. Het meest interessant vond ik de Artificial Intelligence, AIDAN. AIDAN heeft een opdracht gekregen en neemt die misschien iets te letterlijk. Hij lijkt zelfs een eigen wil te hebben. HAL 9000 uit 2001: A Space Odyssey is ongetwijfeld een inspiratie geweest voor de schrijvers van dit boek.

Het boek leest als een trein. De problemen stapelen zich op en niemand is veilig. Daarnaast blijven de bijzondere pagina’s integreren. Een aantal bevatten slechts een paar woorden, waardoor die 600 pagina’s zo uit zijn. 
Het eindoordeel
Dit boek is een aanrader voor een breed publiek; er zit sciencefiction, actie, intrige en een vleugje romantiek in. Zeker ook een aanrader als je geen fan van sciencefiction of young adult bent. Kady is geen typisch tienermeisje en de romance ligt er niet te dik bovenop. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op, waardoor je door blijft lezen. En AIDAN, dat is een van de interessantste ‘personages’ waar ik in tijden over gelezen heb. Tel daar het interessante format bij op en je begrijpt dat ontzettend benieuwd ben naar het volgende deel.
Waardering: 4,5/5

Boekrecensie | Wat ons niet zal doden (Millennium IV)

Bron: Goodreads

‘Dat het altijd de verkeerde mensen zijn die een slecht geweten hebben. Degenen die het lijden in de wereld hebben veroorzaakt maken zich er niet druk om. Maar degenen die zich inzetten voor het goede krijgen last van een knagend geweten.’

Dit boek is niet zonder slag of stoot tot stand gekomen. De originele Millennium-trilogie is geschreven door Stieg Larsson, die helaas overleed voordat zijn boeken werden gepubliceerd en enorme bestsellers werden. Door een maas in de wet kreeg Larsson’s vriendin geen cent en ging al het geld naar zijn vader en broer. Toen bekend werd dat David Lagercrantz een vervolg zou schrijven, was ik dan ook sceptisch. Het voelde onnodig en zelfs een beetje als geldklopperij. Aan de andere kant vond ik ook weer fijn dat Lisbeth Sallander, één van de interessantste personages in het thrillergenre, weer terug zou keren in een nieuw avontuur. Terwijl ik nog in dubio was of ik hier mijn geld aan uit wilde geven, kreeg ik het fijne bericht dat ik een prijsvraag van Hebban had gewonnen en het boek via uitgeverij AW Bruna thuisgestuurd kreeg. Dit leek me een uitgelezen kans om op een neutrale manier mijn mening te vormen.


Waar gaat het over?

Over naar het boek zelf. Millennium, het tijdschrift waar Mikael Blomkvist voor schrijft, verkeert in zwaar weer. Geruchten gaan dat Blomkvist zijn journalistieke talent is verloren en zijn beste tijd heeft gehad. Dan krijgt laatstgenoemde een telefoontje van Frans Balder, een professor gespecialiseerd in Artificial Intelligence (AI), die zijn verhaal kwijt wil omdat hij vermoedt dat hij in gevaar is. Mikael begeeft zich midden in de nacht naar zijn huis; het begin van een serie onverwachte gebeurtenissen.

Wat vond ik ervan?
Lagercrantz heeft de karakters knap gevangen. Je kunt goed zien dat hij veel tijd heeft doorgebracht met de originele trilogie. Lisbeth is nog steeds een heerlijk eigenwijze hacker en Mikael is zoekende naar een nieuwe uitdaging. Toch lijkt het alsof Lagercrantz zijn vingers lange tijd niet durfde te branden aan het personage van Lisbeth: ze is amper aanwezig in de eerste helft van het boek. Daarnaast miste ik wat interactie tussen Mikael en Lisbeth.

De uitgebreide karakterbeschrijvingen zijn misschien wel het sterkste van Larsson’s originele trilogie. Hij omschreef de karakters op zo’n realistische manier dat je automatisch met ze meevoelde en -leefde. In dit deel blijven de karakters wat vlak. Lagerkrantz probeert de uitgebreide beschrijvingen over te nemen, we weten zelfs de achtergrond van een taxichauffeur, maar op de één of andere manier komen ze niet tot leven.

Opvallend is de nieuwe invalshoek. Het gaat niet meer over mannen die vrouwen haten, maar over Artifical Intelligence. Ik vond dit een slimme en interessante zet, omdat het een erg actueel onderwerp is. Ook de nieuwe schurk vond ik fascinerend. Daar had ik wel iets meer over willen lezen en dan vooral vanuit het personage zelf in plaats van uit de mond van andere personages.

Mijn grootste punt van kritiek is dat ik spanning miste. Larsson deinsde er niet voor terug om lompe scènes tot in detail te beschrijven, waardoor je het gevoel kreeg dat je er middenin zat. Lagerkrantz schrijft van cliffhanger naar cliffhanger, soms zelfs meerderen in één hoofdstuk, maar lost de daardoor opgebouwde verwachtingen niet helemaal in. Een aantal cruciale momenten vinden zelfs ‘buiten beeld’ plaats en worden pas achteraf aan de lezer verteld.

Het eindoordeel
Dit nieuwe deel in de Millennium-serie is wat mij betreft een knappe poging, maar niet helemaal geslaagd. Het is vloeiender geschreven dan de oorspronkelijke boeken, maar de karakters missen diepgang. Ik wilde weer diep in de hersenspinsels en gedachtekronkels van Lisbeth Salander duiken en die kans kreeg ik in dit boek niet. Daarnaast zat ik minder op het puntje van mijn stoel dan bij de vorige boeken. Wel ben ik aangenaam verrast door de kant die het verhaal opgaat en de nieuwe personages. En ik moet eerlijk toegeven dat ik toch een beetje nieuwsgierig ben naar een volgende deel.

Waardering: 3/5

Boekrecensie | Paper Towns

Bron: Goodreads

‘Het is indrukwekkender,’ zei ik. ‘Van een afstand, bedoel ik. Je kunt niet zien hoe verweerd alles is, snap je? Je kunt de roest niet zien, of het onkruid of de barsten in de verf. Je ziet de plaats zoals iemand hem zich ooit heeft voorgesteld.’

Quentin, Q, en Margo zijn buren en gaan naar dezelfde school. Toch spreken ze elkaar niet veel, op twee uitzonderingen na. 1) Als ze negen jaar oud zijn, vinden ze een dode man. 2) Negen jaar later staat Margo ’s nachts ineens in de slaapkamer van Q. De dag erna is Margo verdwenen. Zal Q haar terug kunnen vinden?
Wat vond ik ervan?
De dag nadat ik een account aanmaakte op Hebban ontdekte ik hun leesclubs. Een paar jaar geleden las ik mijn eerste John Green: The Fault in Our Stars. Het verhaal en vooral de schrijfstijl van John Green maakten indruk op me. Genoeg reden om me aan te melden voor Paper Towns. En hoera, ik was een van de uitverkorenen die deel uit mocht maken van de leesgroep én het boek thuisgestuurd kreeg.
Ik lees zo nu en dan een Young Adult-boek. De één vind ik fantastisch (The Hunger Games), voor de ander voel ik me toch te oud (Delirium). Paper Towns voelt meer als een boek voor een jong publiek dan The Fault in Our Stars. Misschien komt dat door de gedeelten die zich op de middelbare school afspeelden. Die stukken interesseerden me dan ook minder dan de avonturen van Margo en Q en Q’s zoektocht naar Margo.
Ondanks de stukken die ik minder interessant vond, vloog ik door het boek heen. Het intrigeerde me genoeg om door te blijven lezen. Wat me vooral aansprak aan het boek was het taalgebruik. John Green construeert prachtige zinnen, waardoor een doodgewone gedachte haast filosofisch wordt. Ik heb dan ook complete passages gemarkeerd.
Voordat ik begon met lezen, vond ik vooral de titel van het boek interessant. Paper Towns, wat zou dat betekenen? Wat voor gedachte zou daar achter zitten? De daadwerkelijke definitie vond ik erg fascinerend. In deze TED legt John Green verder uit wat Paper Towns zijn. Wil je dat nog liever aan de verbeelding overlaten, wacht dan met kijken totdat je het boek hebt gelezen of de film hebt gezien.
Het eindoordeel
Mijn tweede ervaring met John Green was interessant, maar dit boek maakte minder indruk op me dan The Fault in Our Stars. Wel ben ik nog meer overtuigd geraakt van de schrijfstijl van John Green. De filosofische hersenspinsels en prachtige zinnen maken het voor een groot deel goed dat ik sommige delen van het verhaal niet zo interessant vond. Dus, ben je een liefhebber van Young Adult óf houd je net als ik van de schrijfstijl van John Green? Pak dan vooral dit boek op. Gruwel je van filosofische gedachtes en zijn boeken over tieners niets voor jou? Laat dit boek dan liever links liggen.

Boekrecensie | The Girl on the Train

The Girl on the Train
Bron: Goodreads

“There’s something comforting about the sight of strangers safe at home.”

Rachel neemt elke dag de trein van 8.04u naar Londen. Deze trein stopt regelmatig voor een rood sein. Op dat moment gaat Rachels blik elke dag naar een jong stel in één van de huizen langs het spoor. Het blijft niet bij kijken. Rachel stelt zich het perfecte leventje van de twee voor en geeft ze zelfs namen: Jess en Jason. Op een dag ziet ze iets vreemds. En vanaf die dag is alles anders.

Wat vond ik ervan?
The Girl on the Train is een psychologische thriller. Rachel, de hoofpersoon, is een alcoholist. Er ontbreken stukken in haar verhaal en je weet nooit zeker of iets echt gebeurt of dat ze het zich inbeeldt. Een perfect voorbeeld van een onbetrouwbare verteller dus. Naast Rachel staan twee andere vrouwen centraal: Megan en Anna. Ze hebben ieder hun eigen hoofdstukken, waarin je stukje bij beetje hun verhaal te weten komt.

De klassieke aspecten van een thriller komen aan bod. Je krijgt steeds genoeg informatie om je nieuwsgierig te maken naar de rest, waardoor je door blijft lezen. Je denkt te weten wie wat heeft gedaan en een paar bladzijden later krijg je weer informatie in een totaal andere richting. Zo gaat het door tot de schokkende ontknoping, waarin alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen. Het is interessant om een verhaal te lezen vanuit het perspectief van een onbetrouwbare verteller, die zelf niet altijd meer weet wat ze de dag ervoor gedaan heeft. En, wat misschien het belangrijkste is bij dit genre: ik had geen flauw idee hoe het verhaal af zou lopen.

Het eindoordeel
The Girl on the Train wordt door veel mensen vergeleken met Gone Girl. Is het inderdaad vergelijkbaar? Misschien wel. Er zitten wat overeenkomsten in de verhaallijnen. Is dit boek beter dan Gone Girl? Nee. Maar het zuigt je wel van begin tot eind mee in het verhaal.

(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‘GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,’script’,’//www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’); ga(‘create’, ‘UA-65514196-1’, ‘auto’); ga(‘send’, ‘pageview’);