Filmrecensie | Arrival (2016)

“There are days that define your story beyond your life, like the day they arrived.”


Waar gaat het over?

Een taalkundige wordt door de Amerikaanse overheid ingezet om contact te leggen met buitenaardse wezens die op verschillende plekken in de wereld geland zijn.

Wat vond ik ervan?
Mijn eerste trigger voor deze film was het zien van de naam Denis Villeneuve. Ik ben groot fan van Prisoners en kon Sicario ook erg waarderen. Nieuw werk van deze regisseur trekt dan ook direct mijn aandacht. Daar komt bij dat ik een liefhebber ben van Science Fiction en taal en in Arrival komen deze twee dingen samen. Genoeg reden om deze film vrijwel direct na de release in de bioscoop te gaan zien.

Amy Adams draagt met haar rol als taalkundige Dr. Louise Banks de gehele film. Jeremy Renner en Forest Whitaker leveren beiden hun bijdrage, maar spelen overduidelijk een bijrol. Andere belangrijke ‘karakters’ zijn de buitenaardse wezens. De manier waarop zij afgebeeld worden, kan een science fiction film maken of breken. In Arrival is dit gelukkig op een subtiele en geloofwaardige manier gedaan.

Cinematografisch is deze film prachtig. Alleen de vormgeving van de ruimteschepen is al adembenemend mooi. Het tempo van de film is laag, maar daar heb ik me geen seconde aan geërgerd. Het past perfect bij de insteek van het verhaal, die haast filosofisch is. Meestal ga ik even in op de plot van de film, maar dat ga ik in dit geval niet doen. Zelfs de lichtste vorm van voorkennis kan een stukje filmervaring verpesten.

Amy Adams als Dr. Louise Banks | Bron: IMDB


Het eindoordeel

Deze film heeft mijn verwachtingen niet ingelost, maar overtroffen. De opbouw is perfect, de cinematografie is prachtig, het verhaal is uniek en er zit een krachtige, maar subtiele boodschap in. Dit is de beste film die ik dit jaar heb gezien. Als ik er tijd voor had, zou ik hem zelfs een tweede keer gaan zien in de bioscoop. Doe jezelf een plezier en ga naar deze prachtige film!

Waardering: 5/5

Filmrecensie | The Revenant (2016)

Blood lost. Life found.

Waar gaat het over?
The Revenant speelt zich af in het Amerika van begin 19e eeuw. Een pelsjager wordt aangevallen door een beer en voor dood achtergelaten door de rest van zijn groep. Hij moet in zijn eentje overleven in het barre weer, waarbij gevaar dreigt van alle kanten.

Wat vond ik ervan?
Van tevoren was ik wat sceptisch over deze film. Het lag er bij de marketing iets te dik bovenop dat Leonardo DiCaprio nu eindelijk eens aan een Oscar geholpen moest worden. De verhalen over wat hij allemaal te verduren heeft gehad en hoe moeilijk het was om de opnames te maken, schoten mij een beetje in het verkeerde keelgat. Ik houd er niet van als je op deze manier een mening wordt opgelegd.

Toch kon ik de kans niet weerstaan om afgelopen vrijdag naar de voorpremière te gaan in Wolff Cinerama. En ik moet eerlijk zeggen: het is een indrukwekkende overlevingsfilm. Leonardo DiCaprio zet een knappe acteerprestatie neer. Hij is geloofwaardig en draagt een groot deel van de film. De grootste lof gaat echter naar Tom Hardy, die bijna onherkenbaar is in zijn rol als grote schurk. Enerzijds is hij egocentrisch, hard en probeert hij overal een slaatje uit te slaan. Anderzijds kun je ook wel begrip voor hem opbrengen. Wat mij betreft een Oscar-waardige prestatie.

‘The Revenant’ is op een unieke manier gefilmd. De barrière tussen de camera en de acteur is weggenomen: de shots zijn van zo dichtbij opgenomen dat de camera beslaat door de adem van de hoofdpersoon. Dat, in combinatie met het grote scherm, zorgt ervoor dat je je als kijker bijna een onderdeel van de film voelt. Het afzien van de hoofdpersoon is voelbaar en ik kreeg het zo nu en dan zelfs koud in de warme bioscoopzaal. Daarnaast zijn de shots van de natuur prachtig. Dat er alleen gefilmd is bij natuurlijk licht maakt dat extra indrukwekkend.

Tom Hardy als John Fitzgerald | Bron: IMDB


Het eindoordeel
De grote vraag is natuurlijk of Leonardo diCaprio met deze film dan eindelijk een Oscar gaat winnen. Ik denk dat hij flinke concurrentie krijgt van Eddie Redmayne en misschien ook outsider Michael Fassbender. Desondanks verwacht ik dat hij er dit jaar eindelijk met het begeerde beeldje vandoor gaat. De film zelf is absoluut een aanrader. De beelden zijn indringend en prachtig. Je moet er alleen wel tegen kunnen om 2,5 uur naar doffe ellende te kijken.

Waardering: 4/5

Filmrecensie | Bridge of Spies (2015)

In the shadow of war, one man showed the world what we stand for.

Waar gaat het over?
Bridge of Spies gaat over de Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. Rudolf Abel, een Rus die verdacht wordt van spionagepraktijken, wordt in de Verenigde Staten opgepakt. Advocaat James Donovan moet hem verdedigen, terwijl de rest van het land Abel al lang veroordeeld heeft. En dan wordt Donovan benaderd door de CIA voor een uiterst geheime opdracht.

Wat vond ik ervan?
Regisseur Steven Spielberg houdt van historische thema’s. In films als Lincoln en War Horse schotelde hij ons lessen uit de Amerikaanse geschiedenis voor. Dit keer is de Koude Oorlog aan de beurt. Je valt het verhaal binnen op het moment dat de dreiging uit de Sovjet Unie groter en groter wordt. Kinderen worden voorgelicht over atoombommen en de politie staat op scherp. Als kijker voel je de spanning onder de mensen.

Net als in andere films van Spielberg, zien de beelden er weer prachtig uit. De filmt ademt de sfeer van de jaren ’60. Een deel van het verhaal speelt zich af in Berlijn, op het moment dat oost definitief van west gescheiden wordt. Deze shots zijn erg indrukwekkend en komen geloofwaardig over. Fijn ook dat de Duitsers gewoon Duits spreken in plaats van Engels met een accent. Tom Hanks draagt zeker bij aan mijn waardering voor deze film. Hij zet zijn rol als eigenwijze en goedaardige advocaat sterk neer. Ook de Mark Rylance, die de rol van nuchtere spion speelt, levert een knappe acteerprestatie.

Een scène in Berlijn | Bron: The Huffington Post

Toch blijft de hele film wat braafjes. Het verloop is vrij voorspelbaar en het onderhuidse gevoel van spanning komt nooit helemaal tot uiting. Daardoor lijkt de film onnodig lang te duren. Daarnaast speelt het Amerikaanse patriottisme een grotere rol dan aan mij besteed is. Kanttekening hierbij is wel dat ik het prettig vond dat de film een genuanceerd beeld geeft van de spionnen: je kunt als kijker begrip opbrengen voor Abel, ondanks dat hij gezien de situatie ‘de vijand’ is.

Het eindoordeel
Eigenlijk lijkt deze film wel wat op de Koude Oorlog: er hangt continu dreiging in de lucht, maar uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. Het is een typisch Amerikaanse feelgood-film met een mooi verhaal en een hoofdpersoon die geen greintje kwaad in zich heeft, maar Spielberg laat hiermee geen blijvende indruk achter.

Waardering: 3/5