Filmrecensie | The Revenant (2016)

Blood lost. Life found.

Waar gaat het over?
The Revenant speelt zich af in het Amerika van begin 19e eeuw. Een pelsjager wordt aangevallen door een beer en voor dood achtergelaten door de rest van zijn groep. Hij moet in zijn eentje overleven in het barre weer, waarbij gevaar dreigt van alle kanten.

Wat vond ik ervan?
Van tevoren was ik wat sceptisch over deze film. Het lag er bij de marketing iets te dik bovenop dat Leonardo DiCaprio nu eindelijk eens aan een Oscar geholpen moest worden. De verhalen over wat hij allemaal te verduren heeft gehad en hoe moeilijk het was om de opnames te maken, schoten mij een beetje in het verkeerde keelgat. Ik houd er niet van als je op deze manier een mening wordt opgelegd.

Toch kon ik de kans niet weerstaan om afgelopen vrijdag naar de voorpremière te gaan in Wolff Cinerama. En ik moet eerlijk zeggen: het is een indrukwekkende overlevingsfilm. Leonardo DiCaprio zet een knappe acteerprestatie neer. Hij is geloofwaardig en draagt een groot deel van de film. De grootste lof gaat echter naar Tom Hardy, die bijna onherkenbaar is in zijn rol als grote schurk. Enerzijds is hij egocentrisch, hard en probeert hij overal een slaatje uit te slaan. Anderzijds kun je ook wel begrip voor hem opbrengen. Wat mij betreft een Oscar-waardige prestatie.

‘The Revenant’ is op een unieke manier gefilmd. De barrière tussen de camera en de acteur is weggenomen: de shots zijn van zo dichtbij opgenomen dat de camera beslaat door de adem van de hoofdpersoon. Dat, in combinatie met het grote scherm, zorgt ervoor dat je je als kijker bijna een onderdeel van de film voelt. Het afzien van de hoofdpersoon is voelbaar en ik kreeg het zo nu en dan zelfs koud in de warme bioscoopzaal. Daarnaast zijn de shots van de natuur prachtig. Dat er alleen gefilmd is bij natuurlijk licht maakt dat extra indrukwekkend.

Tom Hardy als John Fitzgerald | Bron: IMDB


Het eindoordeel
De grote vraag is natuurlijk of Leonardo diCaprio met deze film dan eindelijk een Oscar gaat winnen. Ik denk dat hij flinke concurrentie krijgt van Eddie Redmayne en misschien ook outsider Michael Fassbender. Desondanks verwacht ik dat hij er dit jaar eindelijk met het begeerde beeldje vandoor gaat. De film zelf is absoluut een aanrader. De beelden zijn indringend en prachtig. Je moet er alleen wel tegen kunnen om 2,5 uur naar doffe ellende te kijken.

Waardering: 4/5

Filmrecensie | Bridge of Spies (2015)

In the shadow of war, one man showed the world what we stand for.

Waar gaat het over?
Bridge of Spies gaat over de Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. Rudolf Abel, een Rus die verdacht wordt van spionagepraktijken, wordt in de Verenigde Staten opgepakt. Advocaat James Donovan moet hem verdedigen, terwijl de rest van het land Abel al lang veroordeeld heeft. En dan wordt Donovan benaderd door de CIA voor een uiterst geheime opdracht.

Wat vond ik ervan?
Regisseur Steven Spielberg houdt van historische thema’s. In films als Lincoln en War Horse schotelde hij ons lessen uit de Amerikaanse geschiedenis voor. Dit keer is de Koude Oorlog aan de beurt. Je valt het verhaal binnen op het moment dat de dreiging uit de Sovjet Unie groter en groter wordt. Kinderen worden voorgelicht over atoombommen en de politie staat op scherp. Als kijker voel je de spanning onder de mensen.

Net als in andere films van Spielberg, zien de beelden er weer prachtig uit. De filmt ademt de sfeer van de jaren ’60. Een deel van het verhaal speelt zich af in Berlijn, op het moment dat oost definitief van west gescheiden wordt. Deze shots zijn erg indrukwekkend en komen geloofwaardig over. Fijn ook dat de Duitsers gewoon Duits spreken in plaats van Engels met een accent. Tom Hanks draagt zeker bij aan mijn waardering voor deze film. Hij zet zijn rol als eigenwijze en goedaardige advocaat sterk neer. Ook de Mark Rylance, die de rol van nuchtere spion speelt, levert een knappe acteerprestatie.

Een scène in Berlijn | Bron: The Huffington Post

Toch blijft de hele film wat braafjes. Het verloop is vrij voorspelbaar en het onderhuidse gevoel van spanning komt nooit helemaal tot uiting. Daardoor lijkt de film onnodig lang te duren. Daarnaast speelt het Amerikaanse patriottisme een grotere rol dan aan mij besteed is. Kanttekening hierbij is wel dat ik het prettig vond dat de film een genuanceerd beeld geeft van de spionnen: je kunt als kijker begrip opbrengen voor Abel, ondanks dat hij gezien de situatie ‘de vijand’ is.

Het eindoordeel
Eigenlijk lijkt deze film wel wat op de Koude Oorlog: er hangt continu dreiging in de lucht, maar uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. Het is een typisch Amerikaanse feelgood-film met een mooi verhaal en een hoofdpersoon die geen greintje kwaad in zich heeft, maar Spielberg laat hiermee geen blijvende indruk achter.

Waardering: 3/5

Goede voornemens 2016 | Films

Goede voornemens, ik ben er nooit zo van. Toch merk ik dat ik in januari lijstjes maak van boeken die ik wil lezen, films die ik wil kijken en series die ik wil volgen. En laten we eerlijk zijn, dat zijn eigenlijk ook een soort goede voornemens. Vandaag deel ik mijn filmgerelateerde voornemens voor 2016. 

Oscars 2016
Ik bekijk altijd wel een aantal kanshebbers voor de Oscar voor beste film. Dit jaar wil ik graag alle genomineerde films bekijken, zodat ik kan beslissen of ik de winnaar terecht vind of niet. Hier zullen een aantal berichten over verschijnen op mijn blog.

Deze films uit 2016 bekijken:
Carol
Ex Machina
Inside Out
The Lobster
Mad Max: Fury Road
Sicario
Son of Saul
Star Wars: The Force Awakens

IMDb Top 250
Dit jaar wil ik niet alleen recente films bekijken, maar me ook aan ‘klassiekers’ wagen. De Top 250 van de internet movie database is daar een mooi uitgangspunt voor. Voorbeelden van films op die lijst die ik nog niet gezien heb, zijn ‘The Silence of the Lambs‘, ‘The Shining‘ en ‘12 Angry Men‘. Verwacht dus ook regelmatig een recensie van een overbekende film op mijn blog.

Marvel Universe-project
Het staat al een paar jaar op mijn to-do-lijst om alle films uit de Marvel Universe te kijken en er recensies over te schrijven. Dit jaar neem ik me voor om eindelijk met dit project te starten. Let wel: dit wordt een project van meerdere jaren, omdat het laatste deel pas in 2019 verschijnt.

Wrap up | Oktober 2015

Het is geen geheim meer, ik houd van lijstjes, boeken en films. Dit alles combineer ik aan het einde van de maand in een kort overzicht met reviews van wat ik gelezen en gekeken heb: een wrap up. In oktober las ik vijf boeken en keek ik drie films.

Gelezen
Qua lezen stond oktober in het teken van #Boektober. Het doel was om jezelf uit te dagen meer te lezen dan normaal. Eind september beschreef ik in een blog post welke boeken ik wilde lezen. Mijn doel heb ik gehaald en ik heb me bijna gehouden aan mijn vooraf opgestelde lijst met boeken.

Jessie Burton – The Miniaturist
Dit boek was deze maand het onderwerp van de Bored to Death Book Club. Het was mijn eerste boekenclub ooit en ik was eerlijk gezegd best een beetje nerveus. Vooral omdat ik het lastig vond mijn mening over dit boek te formuleren. Ik had namelijk nogal gemengde gevoelens. Het is op een prachtige manier geschreven, vol detail en mooie beschrijvingen. Er zit echter een soort tweedeling in het boek: de eerste helft is nogal traag en in de tweede helft volgen de gebeurtenissen elkaar ineens in razend tempo op. De boekenclub smaakte absoluut naar meer. Het is interessant om te horen hoe de meningen over een boek kunnen verschillen. Daarnaast ben ik benieuwd naar volgend werk van Burton, omdat ze het in zich heeft een fantastisch boek te schrijven. Het moet alleen wat beter in balans zijn.
Waardering: 3/5

Solomonica de Winter – Achter de regenboog
Solomonica de Winter is de dochter van Leon de Winter en Jessica Durlacher en schreef haar debuutroman op veertienjarige leeftijd. Het boek is niet perfect, maar wel intrigerend. Blue is een interessant karakter en ik had geen idee hoe het met haar af zou lopen. De grote wending had ik dan ook absoluut niet aan zien komen en zorgde ervoor dat ik mijn cijfer naar boven toe aanpaste.
Waardering: 4/5

David Lagercrantz – Wat ons niet zal doden
Vorige week postte ik een recensie van Wat ons niet zal doden. Kort samengevat viel het niet tegen, maar had ik gehoopt op meer.
Waardering: 3/5

Margaret Atwood – De tent
Het lastige van bundels met korte verhalen is dat je zelden alle verhalen goed vindt. Dat gold ook voor deze bundel. Sommige stukken vond ik prachtig en smaakten naar meer, terwijl anderen voelden als een onafgemaakt verhaal waarin de climax ontbrak. Mijn favorieten zijn ‘Wezenverhalen’, ‘Plots voor exotische mensen’ en ‘De dieren verwerpen hun naam’.
Waardering 3/5

Amy Kaufman & Jay Kristoff – Illuminae
Illuminae is een gloednieuw young adult sciencefictionboek dat deze maand verscheen. Omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen, las ik dit boek in plaats van Everything is Illuminated. Deze week verschijnt mijn review van het boek, dus ik ga er nu niet al te veel over wil verklappen. Het is in ieder geval niet te vergelijken met boeken die ik eerder heb gelezen.
Waardering: 4,5/5

Gekeken
De laatste tijd kom ik er niet veel meer aan toe om films te kijken. Boeken, films en series vechten altijd om mijn aandacht en deze maand hebben de boeken duidelijk gewonnen. Ik keek drie films op Netflix.

Silver Linings Playbook
Deze film gaat over Pat, een man die net ontslagen is uit een psychiatrische inrichting en er achter komt dat zijn vrouw hem verlaten heeft. Pat doet er alles aan om de ideale man voor zijn ex-vrouw te worden. En dan ontmoet hij Tiffany. De film kijkt lekker weg en is, door de psychische problemen van de personages, enigszins onvoorspelbaar. Ik was bang dat de romantiek er erg dik bovenop zou liggen, maar dat viel gelukkig mee. Nu het boek nog lezen.
Waardering: 3,5/5

Twelve Monkeys is een sciencefictionfilm uit 1992. In 1996 is bijna de hele mensheid uitgeroeid door een virus. De overgebleven mensen leven ondergronds en experimenteren met tijdreizen om de mensheid te redden. Wat ontzettend knap is aan deze film, is dat je continu twijfelt of iets echt gebeurt of een waanbeeld is. Aan het einde was ik zo in verwarring dat ik hem nog een keer wil kijken om te zien wat ik de eerste keer gemist heb. Een aanrader!
Waardering: 4/5

De tweede boekverfilming van de maand. Coraline is een kinderboek, geschreven door Neil Gaiman. Het gaat over een jong meisje, Coraline, dat in een nieuw huis komt wonen. Ze verveelt zich en krijgt weinig aandacht van haar ouders. Dan ontdekt ze een deur naar een heel nieuw leven. Het verhaal is gevangen in een prachtig geanimeerde film die de griezelige en duistere sfeer van het boek goed vat. Een aanrader voor een donkere avond op de bank.
Waardering: 4/5