Maandoverzicht Augustus 2018

De maand is weer voorbij. Tijd voor een moment van bezinning en een korte terugblik: welke boeken heb ik toegevoegd aan mijn jaarlijkse reading challenge, welke films heb ik eindelijk gezien en welke muziek heb ik ontdekt. 

Augustus stond in het teken van een bijna drie weken lange vakantie door Zuid-Afrika, Mozambique en Swaziland. Hoewel ik het grootste deel van de reis druk bezig was met wildspotten, heb ik toch nog een aantal boeken gelezen. Daarnaast levert twee keer tien uur in het vliegtuig een mooie bijdrage aan mijn filmscore voor deze maand. Qua muziek hebben we ons vooral vermaakt met foute hitjes, de soundtrack van The Lion King en welbekende favorieten. Weinig nieuwe muziek dus deze maand (maar wel één heel mooi album!).

Boeken

Matt Haig – Het eeuwige leven
Matt Haig is briljant op Twitter. Heel open over mentale gezondheid en hoe de maatschappij daarmee omgaat en ontzettend grappig. Ik volgde hem al een tijdje, maar had nog nooit een boek van hem gelezen. Tom is een geschiedenisleraar die zijn leerlingen heel levendig over het verleden vertelt. Als ze toch eens wisten dat hij al die gebeurtenissen zelf meegemaakt heeft. Tom heeft namelijk een aandoening waardoor hij veel langzamer oud wordt dan anderen; hij heeft een soort eeuwig leven. Wat een meeslepend mooi verhaal, vol prachtige quotes. Een aanrader!
Waardering: 4/5

Celeste Ng – Everything I Never Told You
In juni las ik ‘Kleine brandjes overal‘, de tweede roman van Celeste Ng. Ik was zo onder de indruk dat ik niet kon wachten haar debuut ‘Everything I Never Told You’ ook te lezen. Nu heb ik spijt. Spijt, omdat ik nu door haar boeken heen ben en moet wachten. Want ook dit boek was weer erg goed. De manier waarop ze de problemen van een gezin in kaart brengt en je vervolgens beetje bij beetje laat ontrafelen waar dit vandaan komt is ongeëvenaard.
Waardering: 4/5

Marek Šindelka – Anna in kaart gebracht
Over dit boek ben ik helaas minder enthousiast. Het is gevuld met mooie zinnen en metaforen, maar wat mij betreft had dat iets minder mogen zijn. Het leidde mij af van het plot en het lukte me niet om door de taal heen te prikken en de puzzelstukjes van het verhaal van Anna in elkaar te krijgen. Wie weet waag ik er ooit nog een tweede leesbeurt aan om te kijken of het kwartje dan wel valt.
Waardering: 3/5

Maartje Wortel – Er moet iets gebeuren
Verhalenbundels vind ik een tikkeltje ingewikkeld. Meestal zijn er een aantal die ik briljant vind en een aantal die ik niet zo bijzonder vind. In deze bundel sprongen  ‘Er moet iets gebeuren’, ‘Het is al gebeurd’ en ‘Hoe het was’ er voor mij uit. Vooral de tweede, een hartverscheurend en prachtig kort verhaal over de verwerking van een ingrijpende gebeurtenis.
Waardering: 3,5/5

Films in de bioscoop

12 Monkeys (Kino Rotterdam)
Deze klassieker zag ik al eens thuis op de bank en stond op het lijstje om nog eens te bekijken. Kino Rotterdam vierde de release van ‘The Man Who Killed Don Quixote’ met een bloemlezing uit het oeuvre van Terry Gilliam, a.k.a. Captain Chaos. 12 Monkeys is zo’n film die een tweede keer net zo interessant is als de eerste keer, omdat je dan ineens de voortekenen van de plottwists ziet. Het blijft een fascinerende film, met een briljant debuut van Brad Pitt.
Waardering: 4,5/5

https://giphy.com/embed/RPieOoFx4HGSY
via GIPHY

BlacKkKlansman (Cinerama Rotterdam)
Van een klassieker naar een hyperrecente film: BlacKkKlansman draait sinds afgelopen woensdag in de bioscoop. In deze Spike Lee sluit een donkere agent (John David Washington, de zoon van inderdaad) zich aan bij de politie en start samen met een blanke agent (Adam Driver) een undercoveractie bij de Ku Klux Klan. Ik heb gelachen en een traan weggepinkt. Een film die met vlijmscherpe humor de hedendaagse problematiek aan de kaak stelt. Gaat dat zien!
Waardering: 4,5/5

https://giphy.com/embed/feprkqaymPU3pIEw61
via GIPHY

Films buiten de bioscoop

The Swedish Theory of Love (Cinetree)
Een documentaire over de gevolgen van een politiek besluit in de jaren ’70 om het mogelijk te maken voor iedereen om volledig onafhankelijk van anderen te leven. Rommelig en een beetje te prekerig, maar het zet je wel aan het denken.
Waardering: 3/5

Les Petits Mouchoirs (Cinetree)
Een Franse film over een groep dertigers die ondanks een ingrijpende gebeurtenis gewoon op vakantie besluit te gaan. Je krijgt een prachtig inkijkje in hun ogenschijnlijk perfecte levens en de onderlinge strubbelingen. Met bekende namen als Marion Cotillard en François Cluzet (Intouchables).
Waardering: 4/5

Wind River (KLM Entertainment)
In the middle of nowhere wordt in een reservaat een meisje gevonden. Blote voeten, doodgevroren in de sneeuw. De jonge FBI-agente (Elizabeth Olsen) werkt samen met een lokale jager (Jeremy Renner) om de zaak op te lossen. Een trage, indrukwekkende film.
Waardering: 4,5/5

Coco (KLM Entertainment)
Een prachtig, kleurrijk inkijkje in de rijke Mexicaanse cultuur met als centraal thema de Dia de Muertos. Coco was dit jaar de winnaar van de Oscar voor beste animatiefilm.
Waardering: 4,5/5

Una Mujer Fantastica (KLM Entertainment)
Marina verliest haar partner aan een hartaanval en wordt in de nasleep van deze gebeurtenis buitengesloten en respectloos behandeld door zijn familie en ex-vrouw.
Waardering: 4/5

The BFG (KLM Entertainment)
De live-action versie van het klassieke verhaal van Roald Dahl, geregisseerd door Steven Spielberg en met Mark Rylance als de vriendelijke reus. Sluit bijzonder goed aan bij het beeld dat ik als kind gecreëerd heb van dit verhaal. Vermakelijk jeugdsentiment.
Waardering: 3/5

Aus dem Nichts (KLM Entertainment)
Katja’s leven stort in als haar man en kind omkomen bij een bomaanslag en ze gaat op zoek naar gerechtigheid. Met een hartverscheurend goed acterende Diane Kruger. Houd tissues bij de hand als je deze gaat kijken.
Waardering: 4,5/5

Tully (KLM Entertainment)
In Tully volgen we een ten einde raad zijnde Charlize Theron, die de slapeloze nachten na de geboorte van haar derde kind niet meer trekt. Ongetwijfeld een feest der herkenning voor ouders en vrij effectieve birth control voor mij.
Waardering: 3,5/5

The Secret World of Arriety (NPO3)
Een perfecte film voor thuis op de bank na een lange vlucht. Zondagmiddag zond NPO3 in het kader van Zappbios deze kinderfilm van Studio Ghibli uit. Dit paste perfect in het rijtje met andere Ghibli-films die ik deze zomer in Kino heb gezien. Het voelde wel een beetje vreemd om deze Japanse animatie in het Nederlands te kijken.
Waardering: 4/5

Tangerine (Netflix)
Van Sean Baker, de regisseur van ‘The Florida Project’. Een rauwe film over de minder zonnige kant van Los Angeles, vanuit het perspectief van een transgender prostituee die net uit de gevangenis komt en hoort dat haar vriend (en pooier) vreemd is gegaan. Volledig gefilmd met iPhones en daarom extra indrukwekkend.
Waardering: 4/5

Muziek

Big Red Machine – Forest Green
Op de valreep verscheen op 31 augustus nog een prachtig album. Big Red Machine is een samenwerking van Aaron Dessner (The National) en Justin Vernon (Bon Iver). Het album staat vol pareltjes en dit is er één van.

Songs van 2017: Februari

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Aan het eind van de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand komen onder andere Thomas Azier, Fink en Sväva aan bod.

Zoals iedere maand kan ik niet alle nieuwe muziek bespreken. Voor extra nieuwe muziek van onder andere London Grammar, MY BABY en Cold War Kids verwijs ik je naar mijn Spotify-lijst van deze maand: ‘Songs 2017: Februari

Thomas Azier – Winners
Thomas Azier is met zijn muziek langzaam maar zeker mijn hart aan het veroveren. Na het prachtige ‘Talk to Me‘, heeft hij ‘Winners’ uitgebracht. Een nummer dat klein begint met slechts piano en zang en steeds groter wordt met jagende strijkers. En natuurlijk de fijne, loepzuivere uithalen van Azier. Ik ben erg benieuwd naar het album dat in mei uitkomt.


J. Bernardt – The Other Man
De mannen van Balthazar zijn, op de drummer na, allen bezig met een soloproject. Zanger Maarten Devoldere timmert met zijn film noir-achtige Warhaus lekker aan de weg. Simon Casier, de bassist, heeft onder de naam Zimmerman een album uitgebracht dat qua geluid erg dicht in de buurt komt van The Strokes. Nu is daar muziek van J. Bernardt, oftewel Jinte Deprez. Het is swingend, met een fijn ritme en, altijd een pluspunt, blazers. Warhaus blijft voorlopig mijn favoriet van de drie soloprojecten, maar ik ben erg nieuwsgierig wat Deprez nog meer uit gaat brengen.


Clock Opera – Closer
Clock Opera ontdekte ik ooit door ‘Lesson No. 7‘, een nummer dat door de combinatie van een uniek stemgeluid en aanstekelijke riffs vrij snel in mijn hoofd bleef hangen. Live deed de band het ook niet onaardig. ‘Closer’ is een van de singles van het onlangs verschenen ‘Venn’ en het geluid van de band is direct herkenbaar. En dat vind ik knap voor een Britpop-bandje dat slechts twee albums uit heeft.


Elbow – Gentle Storm
De band Elbow gaat inmiddels alweer een flink aantal jaren mee. Hun nieuwe album, ‘Little Fictions’, kwam begin deze maand uit. ‘Gentle Storm’ is alweer de derde single van het album en is eigenlijk weinig vernieuwend. Het kabbelt een beetje voort: een spanningsboog ontbreekt. Desondanks luistert het wel weer fijn weg en blijft de stem van Guy Garvey aangenaam om naar te luisteren. Nog geen hoogvlieger, maar prima luistervoer.


Fink – Boneyard
Fin Greenall, alias Fink begon zijn carrière als hiphop- en techno-dj, maar besloot op een dag een gitaar op te pakken en het singer-songwriter-bestaan uit te proberen. Na het succes van nummers als ‘Looking Too Closely‘, zou je verwachten dat hij bij dit genre blijft. Maar nee, deze muzikale duizendpoot heeft besloten een bluesalbum uit te brengen. ‘Boneyard’ is de eerste single en maakt mij erg nieuwsgierig naar de rest van zijn werk. Knap hoe deze man zichzelf opnieuw uit blijft vinden.


Sampha – (No One Knows Me) Like the Piano
Een piano en subtiele beats. Dat is alles wat Sampha nodig heeft om zijn soulvolle stem te ondersteunen. ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ raakte me meteen de eerste keer dat ik het hoorde. Wat een breekbaar liedje is dit. En toen ik las dat de zanger zijn ouders al op jonge leeftijd is verloren en hij de piano gebruikt om herinneringen aan hen op te halen, was ik helemaal ontroerd. dan kun je me helemaal opvegen. Naast piano ballads kan Sampha ook goed uit de voeten met soulvolle elektronica, zoals ‘Blood on Me‘, en R&B. Zijn debuutalbum verscheen deze maand.


Alexandra Savior – Mirage
De naam Alexandra Savior zegt je misschien niet zoveel. Wat dacht je van ‘Miracle Aligner‘? Juist, het Last Shadow Puppets-nummer met hypnotiserende zang van Alex Turner. Dat nummer is geschreven door laatstgenoemde en, je raadt het al, Alexandra Savior. Het zou oorspronkelijk op haar debuutalbum komen, maar werd toch geschrapt. Toen besloot Alex Turner het samen met Miles Kane op te nemen. ‘Mirage’ komt wel op het album terecht en ademt een en al 60’s. Tijd om dieper te duiken in de muziek van deze 21-jarige dame.


Sväva – Moist
Een zware bas die niet zou misstaan in een nummer van Joy Division en een dromerige, heldere stem. Dat is in één zin ‘Moist’ van het Friese Sväva. De dreampop doet mij denken aan donkere dagen in prachtige Scandinavische landschappen; het Zweedse woord voor zweven is dan ook een perfect gekozen bandnaam. Dit is wederom een sterke Nederlandse band met een frontvrouw die een uniek stemgeluid bezit. Ik word hier erg blij van.

Songs van 2017: Januari

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Aan het eind van de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand komen onder andere London Grammar, RONDÉ en gloednieuwe supergroep BNQT aan bod.

Helaas kan ik in deze rubriek niet alle nieuwe nummers van de maand bespreken. Muziek van welbekende artiesten als Rag’n’Bone Man (nog radiovriendelijker dan Human) en anti-Trump songs van Gorillaz en Arcade Fire & Mavis Staples sla ik over, maar kun je samen met vele andere nummers terugluisteren in mijn Spotify lijst ‘Songs 2017: Januari‘.

BNQT – Restart
Dit nummer is vers van de pers: het verscheen vanmiddag op diverse muziekblogs. BNQT is een supergroep met, let wel, de zangers van Midlake, Band of Horses, Franz Ferdinand, Travis en Grandaddy. Ze worden ondersteund door de drummer, gitarist en toetsenist van Midlake. Iedere frontman schrijft en zingt twee nummers van het album dat in april moet verschijnen. Een interessant en vernieuwend concept. Bij eerste single ‘Restart’ staat Midlake’s Eric Pulido aan het roer en wordt mijn interesse gewekt. Oordeel zelf.



London Grammar – Rooting For You
London Grammar was voor mij echt liefde op het eerste gehoor. ‘Strong‘ is een nummer dat direct indruk op me maakte en waar ik nog steeds regelmatig naar luister. Wat een krachtige en heldere stem heeft Hannah Reid. Dat wordt nog eens bevestigd op de gloednieuwe single ‘Rooting For You’, waarbij Reid in de officiële live video de eerste twee minuten a capella zingt. Wat een fijne band is dit en wat kijk ik uit naar het nieuwe album.



Mister and Mississippi – HAL9000

Weinig bands maken zo’n grote transformatie door als Mister and Mississippi. Je kent ze misschien nog wel van sfeervolle, folky nummers als ‘Northern Sky‘. Met hun aankomende derde album slaan ze een volledig nieuwe weg in met jaren ’80 Science Fiction-films als grote inspiratiebron. ‘HAL9000’ verwijst naar de briljante AI in filmklassieker ‘2001: A Space Oddysey’ en deze track zou absoluut niet misstaan op een soundtrack. Het nieuwe Mister and Mississippi bevalt mij erg goed.



The Mysterons – Sold My Medicine

Nederlandse bands zijn niet vies van een beetje psychedelica (denk aan PAUW en Jacco Gardner). Zo ook niet het piepjonge The Mysterons dat ik ooit eens zag spelen in de hal van de Rotterdamse Schouwburg tijdens Motel Mozaique. In december verscheen het retro ‘Turkish Delight’, dat dus helaas niet mee mag in deze editie. Tweede single ‘Sold My Medicine’ verscheen wel in januari. Het heeft een erg hoog Kate Bush gehalte en daar komt Josephine van Schaik verbazingwekkend goed mee weg.



RONDÉ – Naturally
Januari was een erg goede maand voor de Nederlandse muziek en dan voornamelijk voor de bandjes met frontvrouwen. RONDÉ timmert al een tijdje aan de weg met hits als ‘Run‘ en ‘We Are One‘. Deze maand verscheen het eerste album met single ‘Naturally’, die wat meer muzikale diepte bevat dan de voorgaande nummers. Vanaf de eerste seconde word ik getriggerd door het aparte stemgeluid van zangeres Rikki Borgelt. Een aanstekelijk en interessant nummer.



Spoon – Hot Thoughts

Het Amerikaanse Spoon gaat inmiddels alweer 24 jaar mee en heeft in al die jaren een erg herkenbaar en eigen geluid gecreëerd. De band past volledig in mijn straatje, maar op de een of andere manier heb ik hun albums nooit echt goed geluisterd. Tot nieuwe single ‘Hot Thoughts’ uit kwam. De zang van Britt Daniel heeft qua ritme en intonatie iets weg van Bowie. Er zit een soort ingehouden felheid in die mij erg goed bevalt. Dit smaakt naar meer.



The xx – Say Something Loving

Het nieuwe album ‘I See You’ van The xx is al uit, maar een nummer blijft er voor mij uitspringen. ‘Say Something Loving’ bevat, vergeleken bij nummers als ‘On Hold’, relatief weinig opsmuk van Jamie xx en legt vooral de nadruk op de perfect bij elkaar passende stemmen van Romy en Oliver. Een stijl die meer past bij de voorgaande twee albums en mij daarom misschien wel zo goed kan bekoren.

Eindejaarslijstjes 2016 | Song van het jaar

Het is alweer december en de feestdagen staan voor de deur. Dat betekent ook dat het tijd is voor één van mijn favoriete dingen van het jaar: eindejaarslijstjes. De komende weken kun je allerlei lijstjes verwachten, van mijn favoriete boeken van 2016 tot de muziek die de meeste indruk op me maakte. Vandaag deel ik mijn stemmen voor 3voor12 Song van het jaar 2016. 

Amber Arcades – Fading Lines
The Guardian noemde Annelotte de Graaf, in muziekland beter bekend als Amber Arcades, één van de talenten om in de gaten te houden. De Graaf maakt melodieuze popliedjes die je kunt scharen onder het genre dreampop. Een verslavend nummer dat in het buitenland goed opgepikt wordt, maar in Nederland qua populariteit nog wat achter blijft.




Bazart – Goud

Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel. Hoe vaak die zin wel niet uit mijn speakers/oordopjes heeft geklonken; ik ben de tel kwijt geraakt. De Vlaamse jongemannen scoorden met dit nummer een monsterhit en één die bij mij verrassend goed bleef hangen. De rest van hun album kan me iets minder bekoren, maar van Goud geniet ik nog steeds.


David Bowie – Lazarus

Deze lijst kan natuurlijk niet zonder één van de prachtige nummers van David Bowie. De combinatie van het prachtige album en een paar dagen het bericht van het overlijden van deze grootheid, geeft het album Blackstar zo ontzettend veel emotionele lading. Voor mij komt dit allemaal samen in het nummer Lazarus waarin hij als het ware zijn einde aankondigt. Ik krijg er iedere keer weer kippenvel van. 


Editors – All the Kings
Editors zag ik dit jaar op Best Kept Secret. Het regende pijpenstelen, maar dat paste perfect bij het donkere, sombere randje van hun muziek. Hun laatste album had ik tot die tijd vrijwel links laten liggen, maar All the Kings maakte als opener van de show indruk op me. De laatste weken blijf ik het nummer draaien, ik kan er vooralsnog geen genoeg van krijgen. 


Hamilton Leithauser & Rostam – A 1000 Times
Nu The Walkmen een pauze heeft ingelast, ben ik erg blij dat de frontman van de band, Hamilton Leithauser, zich vol op zijn solowerk heeft gestort. A 1000 Times is een heerlijk nummer, waarin de schreeuwerige, rauwe stem van Leithauser perfect tot uiting komt. Dit smaakt naar meer! 


Michael Kiwanuka – Love & Hate
Michael Kiwanuka maakte in 2012 de knappe debuutplaat Home Again met prachtige nummers als Tell me a Tale en titelnummer Home Again. Op zijn tweede album, Love & Hate slaat Kiwanuka een iets andere weg in, zonder zijn herkenbare geluid uit het oog te verliezen. De titeltrack is erg prettig om naar te luisteren. De achtergrondkoortjes en strijkers sluiten naadloos aan op het warme stemgeluid van Kiwanuka. Langzaam maar zeker zwelt het nummer aan totdat er zelfs een gitaarsolo langskomt. Een erg fijn nummer. 


Radiohead – Burn the Witch
Ik was zo blij als een klein kind toen Burn the Witch uitkwam; eindelijk weer nieuw werk van Radiohead! De dreiging druipt er vanaf en de zang in het refrein is haast hypnotiserend. De combinatie strijkers en Radiohead werkt overigens erg goed. Ik kan niet wachten om dit nummer en Daydreaming live te horen op Best Kept Secret 2017. 


Rag’n’Bone Man – Human
Op dit moment ben ik een beetje klaar met dit nummer. Human is zo ontzettend veel gedraaid op 3FM dat ik het niet meer kan horen. Maar, eerlijk is eerlijk, tot een maand geleden genoot ik elke keer weer van deze verrassende man, met zijn soulvolle, rauwe stem. Omdat ik er zoveel uren plezier aan heb beleefd, verdient Rag’n’Bone Man een plekje in mijn lijst. 


The Last Shadow Puppets – Aviation
The Last Shadow Puppets is een van mijn favoriete side projects. Alex Turner (Arctic Monkeys) en Miles Kane passen qua stemgeluid perfect bij elkaar en de muzikale vermenging van hun eigen stijlen zorgt voor een uniek geluid binnen de huidige muziekwereld. Aviation komt meer uit de koker van Miles Kane en is een van mijn favorieten van de plaat. De gitaarmelodie werkt verslavend en, het is een terugkerend thema, de strijkers zijn ook in dit nummer erg fijn.


Warhaus – The Good Lie
Warhaus is een soloproject van Maarten Devoldere, één van de zangers van de Vlaamse band Balthazar. De lome manier van zingen van Devoldere geeft zijn muziek een verslavend effect. Het is wat experimenteler dan de muziek van Balthazar. Het zou zo een soundtrack voor een klassieke film noir kunnen zijn. Dit wordt versterkt door de accenten die gelegd worden met blazers en strijkers. Een aangenaam project, waarvan ik hoop dat er nog een vervolg komt. 

Songs van 2016 | Februari

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan AURORA, James Blake, Explosions in the Sky en OK Go.

AURORA – Conqueror
Vorig jaar kwam AURORA ook al eens voor in Songs van 2015: September. Het breekbare en kwetsbare van haar stemgeluid betoverde me direct. In maart verschijnt haar album dat werd aangekondigd met de single Conquerer. Muzikaal gezien lijkt het nummer een stuk opgetogener dan Murder Song (5, 4, 3, 2, 1) en Running with the Wolves, maar de tekst bewijst het tegendeel: “But there’s no seduction only destruction. Oh fantasy take me over and break me.” Een interessant nummer.

Releasedatum album: 11 maart




James Blake – Modern Soul 
Het is alweer vijf jaar geleden dat James Blake ons verraste met zijn mix van rustige pianomuziek en elektronica. Enkele weken geleden verscheen een nieuw nummer en kondigde Blake een nieuw album aan. De opvolger van Overgrown gaat Radio Silence heten. De releasedatum is nog niet bekend. Modern Soul klinkt in ieder geval weer als vanouds en maakt me erg nieuwsgierig naar het nieuwe werk van deze jonge, getalenteerde muzikant.

Releasedatum album: onbekend



Explosions in the Sky – Disintegration Anxiety
Als ik aan Explosions in the Sky denk, dan denk ik aan het prachtige First Breath after Coma. Eén van de indrukwekkendste progrock-songs ooit. Mijn verbazing was groot toen ik de nieuwe single Disintegration Anxiety hoorde. Want daar hoor je toch vooral elektronica in plaats van schurende gitaren. Het lijkt er dus op dat ze met hun nieuwe album een nieuwe richting in willen en ik ben erg benieuwd of dat aan gaat slaan.

Releasedatum album: 1 april




OK Go – Upside Down & Inside Out
OK Go staat voor altijd in mijn geheugen gegrift als de band met de loopbanden. Ze bewezen dat je met een hilarische clip een heleboel aandacht kan krijgen. Het hielp natuurlijk ook dat Here It Goes Again ontzettend catchy was. Maar een briljant nummer? Nee, dat zou ik het niet noemen. Enkele weken geleden verscheen hun nieuwe clip en die is weer net zo grappig als de vorige. En wederom is het nummer niet erg memorabel, maar hé, wie maakt zich daar druk om?

Releasedatum album: onbekend

Albums van 2016: Januari

Nieuwe albums zijn altijd spannend. Voldoen ze aan de verwachtingen? Vallen ze tegen? Of verrassen ze juist? Aan het eind van de maand schrijf ik korte recensies van de nieuwe albums die ik geluisterd heb. Deze maand besteed ik aandacht aan David Bowie, Daughter, Get Well Soon, De Jeugd van Tegenwoordig, Sia en De Staat.

David Bowie – Blackstar
Na het overlijden van David Bowie aan het begin van deze maand, kan ik dit album niet luisteren zonder kippenvel te krijgen. Vooral Lazarus, waarin hij als het ware aankondigt dat hij zal overlijden maakt iedere keer grote indruk op me. Op dit album en de hits na ben ik absoluut niet bekend met het oeuvre van Bowie. Na de vele luisterbeurten van dit album heb ik de behoefte gekregen eens goed in zijn oudere werk te duiken. Blackstar was in ieder geval een mooi laatste cadeau van een groot artiest: ik zal zijn zwanenzang regelmatig blijven luisteren.

Favoriet nummer: Lazarus



Daughter – Not to Disappear
Het Britse trio Daughter ontdekte ik door het prachtige liedje Youth. De minimalistische en dromerige elektronische pop luistert lekker weg. Not to Disappear klinkt wat zwaarder, somberder en donkerder en doet bij vlagen denken aan The xx. Opvallend is de rol van de elektrische gitaar. In sommige nummers zorgt dit voor een extra dromerige laag, terwijl het bij anderen met een jankend geluid juist voor extra somberheid zorgt. Hierdoor krijgt het album extra diepgang en is het meer een groeiplaat dan het vorige album. Toch is de band, vooral door de zang, hun kenmerkende geluid niet verloren. Een aanrader.

Favoriet nummer: How

Get Well Soon – Love
Wat is het fijn om nieuw materiaal van Get Well Soon te horen! Ik merkte bij de eerste luisterbeurt van dit album dat ik de nasale, maar toch warme, stem van Konstantin Gropper gemist had. In tegenstelling tot de eerste twee albums kabbelt de muziek op Love een beetje voort. Op het eerste gehoor klinkt het wat minder melancholisch. Hier en daar horen we zelfs meerstemmige koortjes, begeleid door opgetogen muziek. Als je even in de teksten duikt, blijkt die vrolijkheid toch echt schijn te zijn. Ik mis nummers die direct mijn aandacht trekken, zoals If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting en Listen! Those Lost at Sea Sing a Song on Christmas Day dat deden. En toch klinkt een nummer als I’m Painting Money wel direct aangenaam. Een interessant album dat denk ik nog wat tijd nodig heeft.

Favoriet nummer: I’m Painting Money

De Jeugd, Vertegenwoordigd
In Songs van 2016 | Januari besprak ik het al even: het nieuwe album van de Jeugd van Tegenwoordig, gevuld met covers door verschillende artiesten. Trafassi blijft geheel in stijl van zijn grote hits en bezingt na de wasmachine nu de stofzuiger. De combinatie van de Surinaamse zang en de pompende beats klinkt mij toch wat vreemd in de oren. Opmerkelijk genoeg werkt Frank Boeijen’s cover van Het Mysterie van de Koude Schouder best goed. De overige nummers zijn grappig om een keer naar te luisteren, maar ook niet meer dan dat.

Favoriet nummer: Het Mysterie van de Koude Schouder

Sia – This Is Acting
Sia is een fantastische zangeres, maar de laatste jaren is mijn waardering voor haar muziek steeds minder geworden. Waar ze op oudere albums indruk maakte met prachtige, kleine liedjes als Breathe Me en Soon We’ll Be Found vervalt ze op haar recente albums steeds meer in uithaal na uithaal. En begrijp me niet verkeerd: ze haalt die uithalen met gemak. Het probleem is alleen dat ze de neiging heeft om zichzelf te overschreeuwen. Haal de uithalen weg en er blijft weinig over. Een sprekend voorbeeld hiervan is Alive. Move Your Body is voor mij hét teken aan de wand dat deze radiovriendelijke versie van Sia niet aan mij besteed is.

Favoriet nummer: –

De Staat – O
Op het album I_CON sloeg De Staat een nieuwe weg in: meer elektronica, minder rammelende gitaren. Dat nieuwe geluid is ook op O duidelijk te horen. De nummers vliegen alle kanten op: van het stuiterende Get on Screen tot het meer stemmige Murder Death. Single Peptalk lijkt misschien nog wel het meest op het oudere werk van de Nijmeegse band: energiek en dansbaar met een aanstekelijke riff. Tot nu toe blijft het album nog niet zo hangen als I_CON, maar dat De Staat inmiddels een gevestigde naam in het Nederlandse muzieklandschap is moge duidelijk zijn.

Favoriet nummer: Murder Death

Goede voornemens 2016: Muziek

Goede voornemens, ik ben er nooit zo van. Toch merk ik dat ik in januari lijstjes maak van boeken die ik wil lezen, films die ik wil kijken en series die ik wil volgen. En laten we eerlijk zijn, dat zijn eigenlijk ook een soort goede voornemens. Vandaag deel ik mijn muziekgerelateerde voornemens voor 2016. 

Nieuwe rubrieken starten
Op het gebied van muziek heb ik eigenlijk nog maar één rubriek op mijn blog: Songs van 2015. Dit jaar wil ik het aantal rubrieken uit gaan breiden. Ik heb al verschillende ideeën, maar daar ga ik natuurlijk nog niets over verklappen.

Albums van 2016
Eén rubriek kan ik al wel verklappen. Naast losse songs wil ik dit jaar ook maandelijks albums bespreken. Nieuwe albums die opvallen, tegenvallen of gewoon de verwachtingen inlossen. De eerste post in deze rubriek kun je aan het einde van deze maand verwachten.

Festivals en concerten bezoeken
Jarenlang bezocht ik minstens een paar concerten per maand. Met een studenten-OV en zeeën van tijd is het makkelijk genoeg om het land af te reizen naar een concert. Sinds ik afgestudeerd ben, merk ik dat het lastiger is om tijd te maken voor concerten en festivals. Dit jaar wil ik weer meer op pad gaan. Deels is mijn goede voornemen al ingelost, want ik ga dit jaar naar de festivals Motel Mozaique en Best Kept Secret.

Spotify afspeellijsten maken
Tot slot wil ik dit jaar Spotify meer in gaan zetten voor mijn blog, van afspeellijsten die horen bij de maandelijkse blogs over Songs van 2016 tot genre- en tiplijsten. Past perfect in mijn rubriek Lijstjestic.