Songs van 2015: November

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan Adele, Bloc Party, Bombay, Coldplay, De Staat, Get Well Soon en REVERE.

Adele
Om dit nummer kan ik deze maand simpelweg niet heen. Adele is terug en de hele wereld staat op zijn kop. ‘Hello’ klinkt weer vertrouwd en ik vind dat daar helemaal niets mis mee is. Meer introductie heeft het niet nodig, toch?

Releasedatum album: 20 november 2015


Bloc Party
Er gingen al jaren geruchten dat er onenigheid was binnen de Britse band Bloc Party. In 2013 verliet drummer Matt Tong de band en begin 2015 gaf ook bassist Gordon Moakes er de brui aan. De band stond, mede ook door Kele Okereke’s soloavonturen, op losse schroeven. In augustus werd echter bekend dat Kele en Russell Lissack de band voorzetten met nieuwe leden Justin Harris en Louise Bartle. Op single ‘The Love Within’ is te horen dat de nieuwe samenstelling ook zorgt voor een nieuw geluid: de band klonk nooit eerder zo elektronisch. Eerlijk gezegd ben ik nog niet helemaal overtuigd van de vreemde synths en het cleane geluid van Kele.

Releasedatum album: 29 januari 2016


BombayIn september werd bekend dat zangeres en drummer Linda van Leeuwen de band Bombay Show Pig ging verlaten. Vervanging werd gevonden in Lisa Ann Jonker en onder de verkorte bandnaam Bombay werd het nieuwe album aangekondigd. Nieuwe single ‘Slow Motion’ klinkt lekker uptempo en het reffrein blijft goed hangen. Een knappe herstart dus!
Releasedatum album: begin 2016

Coldplay
Het eerste dat opvalt aan het aankomende album van Coldplay is de schreeuwerige hoes (zie video). Dat belooft weinig goeds. De eerste single gaat richting ouderwetse funk, maar dan op een kitscherige manier. Het blijft jammer dat ze hun alternatieve geluid na ‘A Rush of Blood to the Head’ ingewisseld hebben voor veelal simpele, weinig vernieuwende liedjes.

Releasedatum album: 4 december 2015


De Staat
Dreunende gitaarriffs en drums combineren met een opzwepende en dansbare melodie. Dat is waar de Staat al drie albums lang ontzettend goed in is. Nadat een tijdje geleden pas de briljante clip van ‘Witch Doctor‘ verscheen, kwamen ze een paar dagen geleden met nieuwe single ‘Peptalk’. Het nummer doet qua sfeer denken aan ‘Sweatshop‘ en smaakt naar meer.

Releasedatum album: 15 januari 2016


Get Well Soon
Nieuw werk van Get Well Soon, het alias van Konstantin Gropper is altijd welkom. Het laatste album stamt alweer uit 2012. ‘It’s Love’ klinkt haast opgetogen en op het eerste gehoor mis ik het duistere van nummers als ‘If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting‘ en ‘Listen! Those Lost at the Sea Sing a Song on Christmas Day‘. Als je beter luistert en vooral ook de clip erbij bekijkt, wordt echter al snel duidelijk dat het nummer niet zo onschuldig is als het eerst klinkt.

Releasedatum album: 29 januari 2016


REVERE
REVERE is een band die door een klein clubje Nederlanders omarmd is. Daardoor hebben de Britten al meerdere keren in ons kikkerland opgetreden. Toch lukt het ze maar niet om een voet aan de grond te krijgen. Zonde, want nummers als ‘I Won’t Blame You‘ en ‘We Won’t Be Here Tomorrow‘ zijn erg fijn om naar te luisteren. Wellicht lukt het met een nummer als ‘Take Cover’ dat wat radiogevoeliger en catchier klinkt dan ouder werk. Het zou leuk zijn als deze band eindelijk opgepikt wordt door een breder publiek.

Releasedatum album: onbekend

Songs van 2015 | Oktober

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan Beach House, Daughter, Guy Garvey, Hamilton Leithauser & Paul Maroon, St Germain en Stromae.

Beach House
Verrassing! Depression Cherry is nog geen twee maanden oud, maar vrijdag 16 oktober verschijnt alweer een nieuw album van Beach House. Slimme zet: op hun website kies je jouw favoriete nummers van de band en bepaalt een generator welke van drie nieuwe nummers het beste bij jouw smaak past. Helaas dus geen videoclips of YouTube-filmpjes, maar slechts een link.

Releasedatum album: 16 oktober 2015

Daughter
Daughter is een trio uit Londen. Hun album ‘If You Leave’ stamt alweer uit 2013 en bevatte onder andere het prachtige ‘Youth‘. Volgend jaar kunnen we een nieuw album verwachten. Op basis van eerste single ‘Doing the Right Thing’ verwacht ik weinig nieuws. In dit geval betekent dat nog meer betoverend mooie muziek, dus ik ben blij!

Releasedatum album: 15 januari 2016


Guy Garvey
Guy Garvey is vooral bekend als zanger van Elbow. Zijn warme stem is altijd een genot om naar te luisteren. Deze maand nog verschijnt zijn eerste solo-album: Courting the Squall. Het eerste dat opvalt aan single Angela’s Eyes is het gebruik van synths. Die hebben we op de albums van Elbow nog niet langs horen komen. Het nummer heeft een lekker ritme en maakt nieuwsgierig naar de rest van het album. ‘Lemonsoul’ en ‘Unwind’ zijn al te beluisteren op Spotify.

Releasedatum album: 30 oktober 2015


Hamilton Leithauser & Paul Maroon
Het is de maand van de solonummers van frontmannen. Na Guy Garvey is ook Hamilton Leithauser van The Walkmen bezig met nieuw solowerk. ‘My Reward’ is een samenwerking tussen Leithauser en Paul Maroon. Het nummer werd gebruikt in een trailer voor het boek ‘City on Fire‘ van Garth Risk Hallberg dat deze maand verscheen. Leithauser’s stem past perfect bij de sfeer van de trailer.

Releasedatum album: 26 augustus 2015 (excl. My Reward)


St Germain
Maar liefst vijftien jaar na de release van ‘Tourist’ verscheen vorige week plotseling een nieuw album van St Germain. De Franse Ludovic Navarre maakt onder dit pseudoniem een soort samensmelting van jazz en deep house. Het resultaat is heerlijke loungemuziek. St Germain’s bekendste werk is zonder twijfel ‘Rose Rouge‘. Onderstaand vind je het openingsnummer van het nieuwe album dat barst van de Afrikaanse invloeden.

Releasedatum album: 9 oktober 2015


Stromae
Stromae’s laatste single is allang niet nieuw meer, maar zo indrukwekkend dat ik er graag nog even aandacht aan wil besteden. ‘Quand C’est’ was me op het album niet direct opgevallen, maar is wat mij betreft niet meer los van de clip te beluisteren. Het is een visueel spektakel geworden dat, mede door de vertaling van de songtekst, ontzettend veel indruk maakt.

Releasedatum album: 16 augustus 2013

Songs van 2015 | September

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan The Arcs, The Dead Weather, Saybia, Deerhunter, EL VY, AURORA, Jamie N Commons en Moon Moon Moon.

The Arcs
Dit is één van de vele projecten van Dan Auerbach, die vooral bekend is als zanger van het duo The Black Keys. Het album is begin van de maand al verschenen. Hieronder vind je de eerst single ‘Put a flower in your pocket’. De tweede single, ‘Out of My Mind‘, had zo op een Black Keys-album kunnen staan, terwijl de band met ‘Put a flower in your pocket’ een origineel geluid laat horen.

Releasedatum album: 4 september 2015



The Dead Weather
Misschien wel het leukste muzieknieuws van het jaar: The Dead Weather komt met een derde album. De scheurende rock van Alison Mossheart (The Kills) en Jack White (o.a. White Stripes) is altijd welkom. Het frustreerde me dat er van eerste single ‘I Feel Love’ alleen een teaser van een paar seconden verscheen en dat je je voor de volledige versie op Tidal moest abonneren. Niet erg vriendelijk voor je luisteraars. Gelukkig is het nummer inmiddels wel te vinden op YouTube.

Releasedatum album: 25 september



Saybia
Saybia maakte ooit prachtige liedjes als ‘I Surrender‘ en ‘Angel‘. En daarna bleef het plotseling stil. Inmiddels is het acht(!) jaar later en verscheen in juni het nieuws dat er dit jaar een nieuw album van de Denen verschijnt. Klinkt de eerste single vernieuwend? Nee. Vind ik dat erg? Nee.

Releasedatum album: 2 oktober



Deerhunter
Kennelijk had ik mijn songs van 2015-post van augustus net iets te vroeg geplaatst. Een dag later verscheen namelijk de nieuwe single van Deerhunter. En wauw, deze band klonk nooit eerder zó groovy. Wat een briljant en aanstekelijk nummer is dit!

Releasedatum album: 16 oktober

EL VY
Nog een samenwerking. EL VY bestaat uit Matt Berninger van The National en Brent Knopf van Ramona Falls. Eerder verscheen het luchtige ‘Return to the Moon‘. ‘I’m the Man to Be’ is een bizarre video met een hilarische songtekst. Ik had niet verwacht dat de normaal serieus ogende Matt Berninger ooit zoiets uit zou brengen. Kijken dus!

Releasedatum album: 30 oktober 




AURORA
Deze dame ontdekte ik per toeval op Twitter. ‘Murder Song’ is hartverscheurend mooi. Voorlopig moeten we het doen met een EP en een aantal losse singles. Er is namelijk nog niets bekend over een album. Bekijk ook eens haar versie van ‘Wrecking Ball‘.

Releasedatum album: onbekend

Jamie N Commons
In 2011 ontdekte ik Jamie N Commons door het nummer ‘The Preacher‘. Die stem, die stem. Twee EP’s en talloze losse nummers later is er helaas nog steeds geen album van deze 26-jarige met een oude ziel. Wel verscheen er vorige week een nieuw nummer: ‘Marathon’.

Releasedatum album: onbekend

Moon Moon Moon
Moon Moon Moon is een pseudoniem van Nederlander Mark Lohmann. ‘Leaking Rowboat’ is de eerste song van de EP die 25 oktober verschijnt. Bijzonder: de release krijgt vorm in een videogame. Het wordt een combinatie van muziek, tekst en, als ik de clip mag geloven, prachtige beelden. Als je het spel uitspeelt, kun je de muziek downloaden. Meer weten? Bekijk de trailer of bezoek de website.

Releasedatum album: onbekend

Songs van 2015 | Augustus

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan Beach House, Foals, Lana Del Rey, Half Moon Run en Joanna Newsom.

Beach House

Met Sparks lijkt het nieuwe album van Beach House een meer experimentele kant op te gaan. Het nummer is op het eerste gehoor minder toegankelijk dan we gewend zijn van het duo. Naar verluid is het album dan weer weinig vernieuwend, maar wel erg mooi.

Releasedatum album: 28 augustus


Foals
Het titelnummer van het nieuwe album van Foals belooft weer veel goeds. Stuwende drums en gitaarlijnen in combinatie met het bijzondere stemgeluid van zanger Yannis Philippakis, dat smaakt naar meer! En voor diegenen die inderdaad meer willen horen: het catchy nummer Mountain At My Gates is ook al uit. 
Releasedatum album: 28 augustus

Lana Del Rey
Ultraviolence is nog maar net een jaar oud, maar het volgende album van Lana Del Rey komt er al bijna aan. Afgelopen vrijdag werd de eerste single, het hypnotiserende High By The Beach, gelanceerd met bijbehorende videoclip. Hierin zie je hoe Lana Del Rey afrekent met paparazzi.

Releasedatum album: 18 september



Half Moon Run
In 2012 verscheen het debuutalbum van Half Moon Run, met daarop onder andere het prachtige Full Circle. Trust is de eerste single van hun nieuwe album. Horen we daar nu een vleugje elektronica? Even wennen dus.
Releasedatum album: 23 oktober

Joanna Newsom
De stem van Joanna Newsom is uniek. Je houdt ervan of je kunt er geen seconde naar luisteren. Een middenweg bestaat niet. Ik was in ieder geval blij verrast dat er een nieuw album van mevrouw Newsom aangekondigd werd. Sapokanikan is wellicht weinig vernieuwend, maar wel erg fijn.

Releasedatum album: 23 oktober

Concertrecensie | Mintzkov @ Tivoli de Helling, Utrecht

Mintzkov is al veertien jaar een vaste waarde in muziekland. De band uit het Belgische Lier bracht eind vorig jaar alweer het vierde album, getiteld Sky Hits Ground, uit. De laatste stop van hun Nederlandse clubtour is Tivoli de Helling.

The Silverfaces mogen voor de derde keer openen voor Mintzkov. De dames en heren van de Herman Brood Academie hebben nog weinig op het podium gestaan, maar sleepten al wel de Amsterdamse popprijs binnen. Qua geluid doen ze denken aan Jack White met een flinke teug psychedelica. Door aanstekelijke riffs en een uitstekende techniek te combineren met een raspend stemgeluid creëert de band een apart geluid.

Het duurt even voordat het publiek opgewarmd is. Zanger Jesse Koch probeert vlak voor één van zijn vele gitaarsolo’s het publiek dichter bij het podium te krijgen. Met wat aansporing onder het mom van “duurt lang!” lukt dat dan eindelijk. Als de band nog meer een eigen smoel krijgt, kunnen ze het weleens ver gaan schoppen.

Van het hoofdprogramma werd jaren geleden ook gezegd dat het een band was om in de gaten te houden. Ze wonnen de Humo Rock Rally, maar zijn daarna opmerkelijk genoeg nooit echt doorgebroken. Mintzkov is in al die jaren het kleine broertje van die andere Vlaamse band gebleven.

Het is vanaf de eerste minuut duidelijk hoe goed de heren en dame hun instrumenten beheersen. Bassiste Lies Lorquet speelt groovende en strakke baspartijen en zanger Philip Bosschaerts heeft een haast hypnotiserend stemgeluid. Dat stemgeluid is wat de band onderscheidend maakt. Instrumentaal zit het namelijk goed in elkaar, maar het blijft eenvoudig. Het is dan ook jammer dat niet alle nummers de stem van Bosschaerts optimaal benutten.

Halverwege het optreden ontstaat er dan ook een dip. Het is een slimme zet om juist dan het publiek bij de muziek te betrekken. Pas als echt iedereen uit volle borst het refrein van ‘Opening Fire’ zingt, is Bosschaerts tevreden en gaat het concert verder. Het werpt zijn vruchten af, want het publiek is de rest van de avond rustiger en minder rumoerig.

Mintzkov is niet de meest charismatische band die er is. Bosschaerts vertelt wat verhalen over hun nummers en voorgaande optredens, maar de band als geheel is stijfjes. Op een klein podium is dat niet erg, maar in een grote zaal moet je de aandacht van het publiek vast kunnen houden. Na afloop blijft er dan ook een dubbel gevoel over. Aan de ene kant gun je het de band om in grotere zalen te spelen, maar aan de andere kant zijn ze misschien wel op hun best in kleine zalen. Het zou zonde zijn als de magie van Bosschaerts stem verloren gaat in de massa.

Concertrecensie | Revere @ Rotown, Rotterdam

Hoe de Londense band Revere in Nederland terecht is gekomen is een bijzonder verhaal. Een Nederlandse muziekliefhebber zorgde voor bekendheid van de band in zijn kennissenkring en via via tekende de band bij V2 Benelux: de eerste stap naar het Europese vasteland. Het concert in Rotown is de vuurdoop van het nieuwe album My Mirror / Your Target, dat door crowdfunding tot stand is gekomen. Zanger Stephen Ellis benadrukt tijdens het concert dat ze nooit verwacht hadden in Nederland op te zullen treden. En dat is te zien, want het plezier straalt van de band af.

De muziek van Revere is lastig te omschrijven, omdat ze hun inspiratie halen uit veel verschillende genres en artiesten. Het is een soort combinatie van Editors, Arcade Fire en Get Well Soon, aangevuld met elementen uit de postrock. Het gevolg is een set die veel afwisseling kent met aan de ene kant nummers die niet zouden misstaan in een stadionconcert en aan de andere kant rustige nummers die je aan de lippen van Ellis laten hangen. Mede door een viool en cello wordt een vol geluid gecreëerd.

Het podium is volledig gevuld door de zevenkoppige band, die live als achtste muzikant ook nog een trompettist meeneemt. Ondanks de weinige ruimte stuiteren de bandleden bij de uptempo nummers het podium over. Van die uptempo nummers, zoals het aanstekelijke ‘We Won’t Be Here Tomorrow’, moet de band het vanavond vooral hebben. Dat ligt niet aan hun muzikale kwaliteiten, maar aan de herrie vanuit het publiek. Zonde, want daardoor komt het prachtige ‘What Am I If I’m Not Even Dust’ live niet goed tot zijn recht.

Een groot probleem is dat het geluid slecht afgesteld is: de leadzang is amper te horen als de muziek aanzwelt. Zo valt ook de cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ in het water. Tijdens rustige nummers is goed te horen dat het warme stemgeluid van Ellis de muziek met gemak kan dragen, maar tijdens hardere nummers blijft daar weinig van over.

Hoogtepunten van de set zijn de indrukwekkende samenzang bij ‘Don’t Look up, Hannah’ en het prachtige ‘The Escape Artist’, dat een perfecte afsluiter van de avond is. De betovering blijft uit, maar dat kunnen we de band zelf niet kwalijk nemen. Als de sympathieke Britten wat meer naamsbekendheid krijgen gaan we ze zeker terugzien in grotere zalen.

Setlist:

  • Code
  • I Won’t Blame You
  • Keep This Channel Open
  • As the Radars Sleep
  • Throwing Stones
  • Enjoy the Silence
  • A Road from a Flood
  • Don’t Look up, Hannah!
  • Fold up your flag
  • We Won’t Be Here Tomorrow
  • These Halycon Days
  • What Am I If I’m Not Even Dust
  • Maybe We Should Step Outside
  • Tadoma

Toegift:

  • The Escape Artist

Concertrecensie | Two Gallants @ Doornroosje, Nijmegen

Two Gallants, vernoemd naar een verhaal van James Joyce in Dubliners, is een duo uit Californië. Met drums, gitaar en harmonica maken de muzikanten folk rock, die sinds het album The Bloom and the Blight uit 2012 meer richting rock gaat dan ooit tevoren. De mannen hebben al vier albums op hun naam staan, maar zijn nog steeds te vinden in relatief kleine zalen als Doornroosje.

Het Vlaamse The Hickey Underworld opent de avond in een nog amper gevulde zaal. Een opmerkelijk voorprogramma, want waar Two Gallants hard en zacht perfect af kan wisselen, is er bij de Belgen weinig subtiliteit te vinden. Vanaf de eerste seconde gaat het van hard naar harder, lijkt de bassist enigszins onder invloed te zijn en is de zanger amper te horen en al helemaal slecht te verstaan. Wellicht een geschikt voorprogramma voor een hardrockband als, maar voor deze avond is het een vreemde keuze.

Een half uur later betreden zanger en gitarist Adam Stephens en drummer Tyson Vogel het podium. Het is goed te horen dat de mannen al meer dan tien jaar samen spelen, want ze vullen elkaar perfect aan. Op een muzikaal foutje zijn ze niet te betrappen. Vogels heldere achtergrondzang vormt een perfecte aanvulling op het raspende geluid van Stephens. Gitaar en drums raken ondertussen regelmatig verwikkeld in interessante kat- en muisspelletjes. Stephens blijkt een goede tokkelaar te zijn en Vogel is een begenadigd drummer.

‘Broken Eyes’ vormt een mooi rustpunt in de set. Stephens neemt met zijn mondharmonica plaats achter de piano en Vogel stapt over op een akoestische gitaar. De stem van Stephens blijkt veel geschikter te zijn voor rustige nummers dan voor het hardere werk. Waar hij bij nummers als ‘Ride Away’ moeite heeft het volume van de schreeuw te halen, is zijn stem prachtig subtiel tijdens het mooie ‘Broken Eyes’.

Toch heeft de band moeite de aandacht van het publiek vast te houden. Tijdens het hele concert wordt er gepraat en enkele mensen lopen voor het einde al weg om een biertje te gaan drinken in het café. Wellicht is de muziek te complex om lang interessant te blijven. Het duo heeft er een handje van om extra noten toe te voegen om een voller geluid te creëren, waardoor de muziek soms gekunsteld aanvoelt.

Gelukkig is er het nummer ‘Halycon Days’ om de aandacht weer te grijpen. Stephens begint het nummer gehurkt op de grond, maar staat even later zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. Als het nummer weer tot rust komt, speelt Vogel staand op de bekkens van zijn drumstel. Even later wordt hij door de bassist van The Hickey Underworld op de schouders genomen en door de zaal gedragen. Na een knuffel voor de geluidsman keert hij weer terug op het podium en knalt het nummer weer verder. Samen met ‘Broken Eyes’ vormt dit het hoogtepunt van de set. Hoe muzikaal de mannen ook zijn, zullen ze niet snel promoveren naar grotere zalen. Daar is hun geluid toch te specifiek voor.

Concertrecensie | Unknown Mortal Orchestra @ Merleyn, Nijmegen

Eén van de leukste ontdekkingen van dit jaar is het Nieuw-Zeelandse/Amerikaanse Unknown Mortal Orchestra. Het tweede album van de band, met de originele titel II, staat vol psychedelische rock met een lekker retro sausje. Tel daar een aparte stem, veel galm en aanstekelijke riffs bij op en je hebt de omschrijving van een interessante band te pakken. In een afgeladen Merleyn is het aan het drietal om de verwachtingen in te lossen.

Al vroeg in de set valt op dat er drie uitstekende muzikanten op het podium staan. Zanger en gitarist Ruban Nielson tovert met gemak riffs uit zijn gitaar, drummer Riley Geare is een waar powerhouse en Jake Portrait vult met zijn bas de ritmes op een perfecte manier aan. Het is een slimme zet om de drums aan de zijkant en niet aan de achterkant van het podium op te stellen. Geare trekt door zijn beheerste, maar strakke drumstijl namelijk de aandacht van het publiek.

Zijn kwaliteiten komen bijvoorbeeld tot uiting na afloop van ‘How Can You Luv Me’. Geare verweeft dit nummer met de volgende door zijn longen uit zijn lijf te drummen. Ook de solo’s van Nielson zijn aangenaam om naar te luisteren. Het eerste album is live, net als op plaat, een tikje minder dan het tweede album. Het zijn vooral nummers als ‘From the Sun’ en ‘No Need For a Leader’ die het goed doen.

Frontman Nielson staart vooral naar zijn gitaar en de grond. Tijdens het grootste deel van het concert maakt hij amper contact met het publiek. De galmende microfoon is een slim onderdeel van de muziek, maar verslechtert de interactie met het publiek nog meer. Een grap van Nielson, hij weet niet meer welke dag van de week het is, komt niet over omdat hij amper te verstaan is.

Het cliché dat bands live beter zijn dan op albums is muzikaal gezien zeker waar voor Unknown Mortal Orchestra. Door solo’s in de nummers te verwerken en het geheel wat harder te laten klinken, geeft de band live iets extra’s. Het is jammer dat de mannen zelf wat afwezig lijken te zijn vanavond. Het enthousiast publiek verdient meer interactie met de mannen. Een verbeterpunt dat dit interessante bandje in de toekomst nog beter kan maken.

Concertrecensie | Mozes and the Firstborn @ Rotown, Rotterdam

Een kapotte bassnaar en een decibelmeter die ermee ophoudt. Zo zou je het concert van Mozes and the Firstborn in Rotown kort samen kunnen vatten. Dit doet de band echter weinig eer aan, want het gaat hier niet om het zoveelste harde gitaarbandje van Nederlandse bodem.

De vier jongemannen uit Eindhoven nemen je mee terug in de tijd: de aanstekelijkheid van The Beatles, het gruizige van Nirvana en de air van Britse bands als Oasis zijn de ingrediënten van hun kersverse debuutalbum. Onder begeleiding van het nummer ‘Backstage’ van sixties zanger Gene Pitney, komt de band met veel bravoure het podium op. “Kom maar, kom maar”, roept zanger Melle Dielesen, om het applaus verder aan te laten zwellen.

Na de intro volgt een setlist vol catchy nummers. ‘Bloodsucker’ en ‘Peter Jr.’ zijn uitstekende voorbeelden van de slimme muziek die de band maakt. Zowel de gitaarlijnen als de songteksten blijven hangen en een enkeling in het publiek zingt al volop mee. Tijdens het intro van ‘Time’s a Headache’ wordt duidelijk hoe rumoerig het publiek is. Bij het merendeel van de nummers overstemt de muur van geluid het geklets echter makkelijk.

Niet alle nummers zijn even sterk, maar met ‘Burn, Burn, Burn’, afkomstig van de EP I Got Skills, laat de band horen wel degelijk veelzijdig te zijn. Drummer Raven Aarsten pakt een gitaar op, gitarist Ernst-Jan van Doorn stapt over op tamboerijn en de vier scharen zich gezamenlijk achter twee microfoons. Het is goed dat er een rustmoment ingebouwd wordt, want de set dreigt soms te vervallen in een harde brij.

Tijdens ‘Party Crasher’ breekt Corto Blomaert een snaar van zijn basgitaar. Dit wordt soepel opgelost door Aartsen, die met zijn drumstel de sfeer erin houdt. De avond wordt afgesloten met radiohit ‘I Got Skills’ en het oude nummer ‘Wannabe’. Het publiek zingt uit volle borst het aanstekelijke “Skills, I got skills, I got skills to make it to your doorway” mee. Hebben we de ‘Electric’ van dit jaar gevonden? ‘Wannabe’ maakt onbedoeld duidelijk hoe hard de band gegroeid is, want de nieuwe nummers klinken een stuk volwassener. Geef de jongens wat tijd om zich nog verder te ontwikkelen, en ze zijn binnen de kortste keren te vinden in grotere zalen en op de festivals.

Setlist:

  • Intro
  • Bloodsucker
  • Waiting for Something New
  • Peter Jr.
  • What’s Wrong Mama
  • Skinny Girl
  • Time’s a Headache
  • Seasons
  • Burn Burn Burn
  • Down with the Band
  • Party Crasher
  • Gimme Some

Toegift:

  • Heaven
  • I Got Skills
  • Wannabe

Bron: ROAR E-Zine

Concertrecensie | The Walkmen @ Tivoli Oudegracht, Utrecht

The Walkmen was in 2010 voor het laatst in Nederland voor een clubshow. Na festivals als Lowlands en London Calling staat de band vanavond eindelijk weer met een eigen show op het podium, en wel in een vol Tivoli Oudegracht.

De eer is aan het Zwolse The Horse Company om het publiek op te warmen. Ondanks de nieuwe bezetting spelen ze een strakke en degelijke show. Enig nadeel is een gebrek aan afwisseling in nummers. De band heeft inmiddels drie albums op haar naam staan, dus je zou verwachten dat er genoeg materiaal is om een interessantere setlist ten gehore te brengen. Een gemiste kans.

The Walkmen maakt wel optimaal gebruik van het veelvoud aan albums: maar liefst vijf van de zeven platen zijn vertegenwoordigd op de setlist. Waar je een opener van het jongste album Heaven verwacht, kiest de band voor ‘Thinking of a Dream I Had’ uit 2004. Sterker nog, het eerste nummer van Heaven komt pas na vier oudere nummers aan bod. De toon wordt meteen gezet door de indrukwekkende uithalen van zanger Hamilton Leithauser.

De band is serieus en misschien zelfs wat afstandelijk. Vlotte babbels en levendige interactie met het publiek hoef je bij The Walkmen niet te verwachten. Het zou ook niet passen bij hun classy uitstraling, die zich uit in zondagse pakken, rode wijn en vintage apparatuur. De boomlange zanger is van zichzelf een indrukwekkende verschijning. Dit wordt versterkt door de belichting van achter de band en de manier waarop Leithauser voortdurend met een nonchalante hand in de broekzak over de zaal uitkijkt. De rest van de band houdt zich op de achtergrond, maar speelt ontzettend strak.

De set is goed in balans: rustige en hardere nummers en oud en nieuw werk worden op een knappe manier afgewisseld. De meeste sets zakken halverwege wat in, maar The Walkmen kiest op dat punt voor het energieke nummer ‘The Rat’. Een slimme zet, zoals ook te merken is aan de positieve reactie van het publiek. Een compliment aan de drummer, die de longen uit zijn lijf drumt.

Een minpunt is dat het laatste album er met drie nummers wat bekaaid vanaf komt. Bovendien is het jammer dat de band het publiek niet met een knaller naar huis stuurt, maar kiest voor het rustige ‘While I Shovel the Snow’. Maar wie neemt dit de band nu echt kwalijk? Ik durf te wedden dat het merendeel van het publiek er de volgende keer weer bij is. The Walkmen is namelijk een perfect afgestemde liveband, die je gezien moet hebben.

Setlist:

  • Thinking of a Dream I Had
  • On the Water
  • In the New Year
  • Angela Surf City
  • Line by Line
  • Blue as Your Blood
  • 138th Street
  • Juveniles
  • The Rat
  • Canadian Girl
  • Woe Is Me
  • We Can’t Be Beat
  • Heaven

Toegift:

  • All Hands and the Cook
  • While I Shovel the Snow